Hoi allemaal!

Onze laatste upadate uit Nieuw Zeeland!! Over een paar uur pakken we weer het vliegtuig, naar Sydney om daar na een paar uur weer een vleigtuig te pakken naar Hong Kong! De backpacks zijn al gepakt, dus we hebben mooi even de tijd om jullie even op de hoogte te brengen van wat we de afgelopen weken hebben gedaan!

Voordat we de boot terug naar het noorder eiland namen, zijn we nog even bij de grootste winery van Nieuw Zeeland geweest: Montana. Hier hebben we een wijn tour gedaan, we werden rondgeleid over het terrein en kregen het proces van wijn maken uitgelegd. Heel erg leuk, en natuurlijk vooral het ‘proeven’ na afloop!

We hadden de enorm vroege boot naar Wellington, bespaarde ons namelijk aardig wat geld, dus zodoende waren we al om een uurtje of 9 aan het rondlopen bij de parlementsgebouwen van Nieuw Zeeland. Vervolgens zijn we het centrum in gegaan want voor de zoveelste keer hadden we weer wat problemen met onze camera. Gelukkig waren deze Sony mensen voor de verandering wel behulpzaam, en stuurden onze camera op ter reparatie naar Auckland. Toch jammer dat we dit weer moesten doen. Ook zijn we weer naar te pappa geweest, het nationaal museum waar we vorige keer maar heel even in zijn geweest doordat Steven liep te bibberen van de koorts. We zijn geen museum mensen, maar dit museum is echt heel erg leuk, en je kan er zo een hele dag in doorbrengen.

Miranda is even fototechnisch goed bezig geweest met bloemen en het parlementsgebouw!

Zoals we de vorige keer al zeiden, wilden we graag de Tongariro Crossing lopen. Dit is een dagwandeling door het Tangariro National Park (ten zuiden van Lake Taupo, vlakbij waar we een paar weken geleden hebben geskied), waar je door vulkanisch gebied loopt. Dit schijnt een van de mooiste wandelingen van Nieuw Zeeland te zijn, en dus informeerden we in Wellington naar de weersverwachtingen. Het bleek dat het die zondag (de 3e) erg goed was, maandag nog wel ok, en daarna zou het enkel en alleen maar slechter en slechter worden. Omdat het gebied op een kleine 7 uur rijden van Wellington ligt, besloten we die zondag te gebruiken om erheen te rijden en dan maandagochtend vroeg de loop te gaan doen. Navraag op zondag gaf precies hetzelde beeld: maandag was de beste dag om te lopen, daarna word het alleen maar slechter. Zodoende zochten we zondag avond vroeg ons bed op, met uitzicht op het gebied waar we de volgende dag zouden lopen:

Mount Tongariro: ook wel bekend van de film The Lord of The RIngs als Mordor. Hier is het nog een strak blauwe lucht….

Jullie voelen het natuurlijk al aankomen: de volgende dag was het weer niet al te best. Het miezerregende een beetje, maar toch besloten we de loop te doen, beter spijt van de dingen die je wel gedaan hebt dan spijt van de dingen die je niet gedaan hebt! Om 7 uur dus samen met nog 20 andere gekken op de shuttle gestapt die ons bij het beginpunt afzette, en vol goede moed de loop gestart. De verdere loop kunnen we eigenlijk als volgt samenvatten: nat, veel wind, zwaar, en heel slecht zicht (rond de 5 meter). Echt ontzettend jammer, op een gegeven moment zouden we volgens onze gegevens op de richel van een krater lopen, maar het enige wat wij zagen was dit:

We gingen de loop maar beschouwen als een conditie training en zetten dus stug door. Na afloop een camping gepakt, een welverdiende jacuzzi geboekt en lekker gerelaxed. Ach, je kan niet alles mee hebben……

…… .todat we de volgende dag wakker werden en een strak blauwe lucht zagen!!! Echt wat een knuppels dat Nieuw Zeelands meteo consult, voor de zoveelste keer verkeerde info gegeven. We konden het niet geloven, voelden even onze vermoeide spieren en besloten vervolgens om de loop een tweede keer te maken! Snel omgekleed, de camping manager geregeld om ons weg te brengen en een uurtje later stonden we weer op hetzelfde punt als 27 uur daarvoor. Wat een verschil, we konden gewoon zien waar we liepen. En ja, de loop was inderdaad fantastisch!! Uitzicht was helemaal top, de klim was nog steeds af en toe zwaar, en het was enorm vreemd om te zien hoe dicht we langs kraters en afgronden hebben gelopen de dag ervoor. Onderweg trouwens ook andere backpackers gesproken, bleek dat de dag ervoor alle bussen vanaf 8 uur waren gecanceld door het slechte weer…… Het enige wat echt jammer was, was dat we dag ervoor teveel foto’s hadden genomen met ons wegwerptoestel zodat we op deze mooie dag slechts 6 foto’s konden maken, waaronder deze van de zogenaamde mirror lakes:

De dag erna hadden we toch wel aardig spierpijn dus deden we rustig aan. We reden richting Taupo waar we lekker in het park een boekje lazen. Donderdag reden we naar de Coromandel Peninsula waar ze een strand hebben waar je met laag tij je eigen warmwaterbad kunt graven. Laag tij was echter pas om half 4 dus gingen we eerst naar cathedral cove bij het plaatsje Hahei. Het was echt super mooi, helemaal ook omdat we er niets van verwacht hadden. Het weer was top en we liepen de 40 minuten naar het strand waar de natuurlijke limestone tunnel was en hebben heerlijk op het strand gelegen. We lieten het badgraven maar zitten, we hadden toch niet zo’n zin in graven.

Vrijdag ochtend reden we naar het belangrijkste plaatsje genaamd: Miranda! Daar moest natuurlijk even een foto worden gemaakt:

Het stelde echter niet veel voor, het plaatsje is maar 2 huizen groot! Er was wel een camping en hotspring maar die was helaas gesloten. Na een veel te lange en bochtige weg kwamen we in Auckland aan waar we de gerepareerde camera ophaalden (zowaar kosteloos dit keer) en snel weer doorreden naar het noorden.

Zaterdag  hadden we afgesproken bij familie van Miranda (de zus van haar oma) in Wangarei.We hadden onderweg bij een Nederlandse shop stroopwafels en gevulde speculaas gekocht als kado en natuurlijk zelf ook nog lekker pepernoten gekocht. We werden warm onthaald en zoals oma’s doen volgeladen met koejes en lekker eten. Het was leuk om Truus en Nic te spreken en verhalen van vroeger te horen.

Miranda met Truus en Nic voor hun huis

We kregen een lekker bed om in te slapen, was echt luxe voor ons na de krappe campervan. Zondag bleven we ook nog even en na de lunch reden we naar de volgende familie (ook een zus van oma) in Dargaville zo’n 50 min rijden vanaf Wangarei. Wat ook weer heel leuk was. Alie woont samen met haar zoon James die ons ‘s middags met de auto wat van de omgeving liet zien. We reden naar Kai iwi lakes, gekeken de mast van de Rainbow Worrier bij het museum en ook liet hij de boederij zien waar ze vroeger hadden gewoond. ‘s Avonds weer lekker gegeten en ook hier stond weer een opgemaakt bed klaar. Niet dat Steven hier lang gebruik van heeft gemaakt want om half 5 stond hij op om met James bij een vriend van hem de wedstrijd Chelsea – Arsenal te gaan kijken.

Miranda met Alie en James in hun huis

Na het ontbijt namen we afscheid en reden in de richting van het Waipoua Kauri Forest. Hier staan enorme bomen van duizende jaren oud. Was best indrukwekkend en leuk om even rond te lopen. De hoogste boom is 51 m hoog en de dikste die hier ook op de foto staat is 13 m in omvang.

Dezelfde dag reden we door naar karikari peninsula (Doubtless bay). Onderweg namen we een pondje en kwamen we langs leuke baaien. Het was wel een beetje veel rijden voor 1 dag en ‘s avonds trakteerden we onszelf op bier met fish n chips!

We zagen een andere campervan geparkeerd staan en dus parkeerden we ernaast voor die nacht. Het waren hele leuke mensen Ralf en Heike die met hun 2 jarige dochter rondreizen. We hebben de hele avond gepraat en erg gelachen.

Dinsdag reden we verder in de richting van de bay of islands. Het weer was super dus toen we een mooi strand zagen besloten we lekker te blijven. Een dagje zonnen, lezen, luieren erg vervelend allemaal

Op dit strand hebben we ons een dag vermaakt

Woensdag kwamen we aan in Paihia waar we een camping namen. We wilden ook nog met dolfijnen gaan zwemmen maar de kans dat je het water daadwerkelijk in mag is hiert 50% en je krijgt dan geen geld terug. Hmmm…dit vonden we toch iets te riskant en aangezien we al heel veel mooie dolfijnen van dicht bij hebben gezien lieten we het zitten. We deden op de camping onze laatste was en zochten al onze spullen uit. Het moest namelijk weer alleemaal in de backpack passen.

Donderdag gingen we naar het Waitangi Treaty museum. Deze Treaty is het verdrag dat in 1840 werd gesloten tussen de Maori’s en de Engelsen. Hierin werd afgesproken dat de engelsen de Maori’s zouden beschermen (tegen de Fransen) en dat engeland min of meer heerschappij over Nieuw Zeeland zou geven. Het is tot op de dag van vandaag een omstreden verdrag waar nog steeds over word gesproken. Naast het verdag waren ook een aantal Maori dingen te zien zoals hun oorlogs kano:

We waren er onderweg achter gekomen dat we nog wat hadden laten liggen bij Truus en Nic, en toen we dat dus op donderdagmiddag op gingen halen, stond de thee en koek natuurlijk alweer klaar. Van het een kwam het ander, en zo mochten we weer mee eten, echt luxe! Vrijdagochtend uiteindelijk Auckland weer ingereden en de auto ingeleverd. Verder die dag een beetje door de stad geslenterd, onze spullen in een hostel gegooid en ‘s avonds naar de film geweest: James Bond, een topper! Ook zaterdag hebben we niet veel bijzonders gedaan, het weer zat ook niet echt mee. Wel zijn we ‘s avonds uit eten geweest, als afsluiter van Nieuw Zeeland en om een beetje te vieren dat Steven alweer een baan heeft als hij in Nederland terug komt.

Vanavond vertrekken we dus naar Hong Kong, terug naar Azie! Het wordt een lange vlucht erheen, maar we hebben enorm zin in onze laatste dagen! De tijd is super snel gegaan en het is vreemd om te zeggen maar tot volgende week allemaal!

Liefs,

Steven en Miranda