Hallo allemaal!

De laatste (snik) weblog van ons jaar. Hij is wat laat maar we wilden toch nog de laatste foto’s van Hong Kong voor jullie op de site zetten. Het is behoorlijk wennen voor ons weer in Nederland maar het warme welkom van alle vrienden en familie maakten een hoop goed, bedankt allemaal! Iedereen zeurden dat we zo zijn afgevallen maar geloof me, na al die kerstdiners en borrels zitten we weer aardag op gewicht hoor

We waren gebleven bij het vertrek uit Nieuw Zeeland ‘s avonds op 17 december. De vlucht naar sydney was niet geweldig maar duurde niet lang. In Sydney moesten we wel een paar uur wachten op de volgende vlucht. Miranda vermaakte zich echter prima in het paradijs dat cosmetica heet en Steven vermaakte zich met een van z’n voetbal magazines. Toen we dood moe in Hong Kong aankwamen was het echter iets minder leuk. We kwamen al om 5.30 uur aan en er was nog geen winkel of restaurant open. We konden ook pas om 9 uur terecht in het hostel dus daar heen gaan had ook geen zin. We probeerden nog wat te slapen op een van de ongemakkelijke stoelen en namen uiteindelijk om 8 uur de bus naar Kowloon waar ons hostel was. Blij verrast waren we met de schone kamer en de super vriendelijke mensen. We aten snel wat, namen een douche en doken toch nog even voor een paar uur ons bed in. Wat uitgeruster gingen we die middag de stad in om wat rond te kijken. De haven met alle wolkenkrabbers erachter is erg indrukwekkend en nog meer mazzel hadden we want de zon scheen volop. We liepen een van de vele shoppingmalls in en bezochten ‘s avonds een leuke markt. Het liefst wil je alles meteen kopen maar we besloten eerst wat te orienteren voordat we veel te veel geld zouden betalen.

Dinsdag de 19de Miranda 25 jaar!! We besloten met de pond naar HK Island te gaan hartstikke leuk en koste maar 22 euro cent!

Uitzicht vanaf de boot in de Victoria harbour

In Central zijn alle kantoren gevestigd en natuurlijk ook weer ontelbaar veel winkels. We liepen eind van de middag naar de tram van de peak tower. Die tram gaat steil de bergen in vanwaar je een geweldig uitzicht hebt op de stad en de haven. De tram eindigde in een shoppingcenter (hoe kan het hier ook anders) waar ook wat restaurants waren. Vanaf het viewplatform maakten we mooie foto’s helemaal omdat het ook sunset tijd was.

Omdat we toch wat te vieren hadden zijn we lekker uiteten gegaan bij een van de restaurants en hadden vanaf ons tafeltje ook weer een super uitzicht. Na het eten was het helemaal donker zodat we alle gekleurden lichten en laserstralen van de wolkenkrabbers konden zien. Het is niet te omschrijven hoe geweldig imposant en indrukwekkend deze stad is!

Adembenemend, hier kun je echt uren staan kijken

We namen de laatste tram terug naar Central en gingen dit keer met de tram i.p.v. de boot terug naar Kowloon. Woensdag begonnen we aan onze shopmissie, we hadden beiden al een aardige verlanglijst gecreeert. Het ging aardig, Steve had al nette kleding voor z’n werk en Miranda nieuwe aerobicschoenen. Om 2 uur gingen we even terug naar het hostel voor een theebreak en om wat spullen te lozen. Steven voelde zich echter niet top en besloot even te gaan liggen, o jee als dat maar goed komt… Miranda ging ondertussen dapper door met shoppen en kwam een paar uur later met een paar laarzen aan. Met Steven ging het helaas niet veel beter en er was koorts gemeten Niets aan te doen, Miranda regelde Water, fruit en sapjes en Steven bleef in bed.

De volgende dagen werd het niet veel beter. De koorts schommelde en Miranda moest alleen op zoek naar kerstcadeaus en ondertussen zorgen voor genoeg eten en drinken op de kamer. Wat wel erg leuk was is dat Miranda Wai-Kee (haar oude schoolvriendin die hier nu woont) op zocht. Wai-Kee werkt in een van de mega wolkenkrabbers hier bij een investment bank. Echt heel raar maar super leuk om haar na 3,5 jaar weer te zien. Haar lunchpauze was natuurlijk te kort maar ze regelde wel dat ik voor weinig bij haar super goede kapper geknipt mocht worden. Miranda dus op zoek naar de kapsalon in hectisch Hong Kong en heerlijk luxe een uur bij de kapper gezeten. Terug in Central ging ik met haar mee naar haar appartement en onmoette ook haar kamergenote. Echt helemaal leuk maar de tijd vloog voorbij en dus zeiden we weer gedag. Bij Steven ging het een klein beetje beter en hij ging zelfs mee naar buiten om ook nog wat kerstcadeaus te kopen voor de familie. Binnen no-time hadden we een nieuwe trolley en deze volgeshopt met spullen. Onze actie was alleen voor beiden iets te veel geworden en met knikkende knieen en nu beiden koorts lieten we ons vermoeid in bed vallen. Lekker dan zo’n laatste avond van onze reis en dan allebij koorts!

Ouderwets bijkletsen met Wai-Kee

Gelukkig hadden we goed geslapen en konden we de volgende dag iets fitter naar de luchthaven. Jammer dat we niet meer van Hong Kong hebben kunnen zien, we hadden onder andere nog graag naar de "big buda" gegaan maar dat moeten we maar voor een volgende keer bewaren want dat we hier ooit terug komen staat voor ons vast!

Steve heeft met moeite afstand gedaan van z’n All Stars die hem toch het hele jaar gesteund hebben

Tijdens de vlucht naar Amsterdam hadden we niet veel tijd om te beseffen dat de reis echt over was want we vielen als een blok in slaap en hebben dat gelukkig het grootste deel van de vlucht volgehouden.

En dan sta je daar op Schiphol met knikkende knieen loop je richting bagageband waar we de hele goep al het vlaggen aan de andere kant van het glas zagen springen. De bagage duurt dan natuurlijk veel te lang en helamaal als je ook nog je tas moet openmaken voor de douane… Gelukkig deden ze niet al te moeilijk en konden we eindelijk door die duur! Daar stonden ze dan, iedereen die we zo gemist hadden en wat terugkeren van al die mooie bestemmingen de moeite waard maakte!

Bedankt dat jullie zo vroeg je bed zijn uitgekomen (of zo lang zijn wakker gebleven ) :  papa’s, mama’s, broertjes, Nienke, Marjolein, Jistke, Esther, Remco, Stefan, Gerard, Karin en Caitlin echt helemaal super! Hilde en Edwin ook nog bedankt dat iedereen zo heerlijk bij jullie mochten ontbijten top! En Ko en Louise, die kerstboom in ons huisje is ook super!

Nu we terug zijn in dit koude kikkerlandje vraagt natuurlijk iedereen wat was nou het mooiste? En daar kunnen we echt geen antwoord opgeven. Wat we wel kunnen doen is wat weetjes op een rij zetten.

Wisten jullie namelijk op hoeveel verschillende manieren we ons vervoerd hebben de 348 dagen dat we weg waren?

Per vliegtuig, (nacht)trein, bus, metro, taxi, tuktuk, brommer, fiets, kayak, (zeil)boot, pond, olifant, al zwemmend met finnen, op skies, helicopter, onze ruud en uk en niet te vergeten de vele kilometers met de voetjes!

Wisten jullie ook dat:

- We al rijdend met de camper zo’n 28.000 km hebben afgelegd, 20.000 in Australie en 8.000 in Nieuw Zeeland?

- De hoogste temperatuur in Thailand hadden met zo’n 35 graden en de laagste in Nieuw Zeeland  van -5?

- Ons hoogste punt op Mount Kinabalu was 4095 meter en het diepste -30 tijdens het duiken bij Sipadan

- We vrienden hebben gemaakt met onder andere Zweden, Engelsen, Canadezen, Australiers, zelfs Duitsers en een paar gezellige Hollanders?

- Steven 16 kilo en Mirande 9 kilo is afgevallen (oke de helft zit er nu alweer aan)

- We zo’n 500 uur achter een computer hebben doorgebracht om onder andere deze weblogs te schrijven

- Steven nu ook motorolie kan verversen

- Miranda dus ook zonder make-up en handtassen kan overleven

- Het lekkerste (en ook goedkoopste) eten toch echt in Thailand te vinden is.

- In Thailand een basic slaapplaats 7 euro kost en in Hong Kong 45?

- We nu bijna 7000 foto’s hebben (dus waarschijnlijk het dubbele aantal gemaakt)

- We meer dan 35 duiken hebben gemaakt waarvan 10 op het Great Barrier Reef en 6 bij Sipadan

- We samen zo’n 40 boeken hebben gelezen

- En als laatste dat reizen verslavend is en we zo snel mogelijk weer gaan sparen om nog zo’n reis te gaan maken!

Bedankt iedereen voor het lezen van onze weblogs jullie reacties maakten het voor ons de moeite waard om telkens weer een verhaal te schrijven en jullie een beetje me te nemen in onze avonturen.

Veel liefs en wie weet tot de volgende reis,

Steven en Miranda

Hoi allemaal!

Onze laatste upadate uit Nieuw Zeeland!! Over een paar uur pakken we weer het vliegtuig, naar Sydney om daar na een paar uur weer een vleigtuig te pakken naar Hong Kong! De backpacks zijn al gepakt, dus we hebben mooi even de tijd om jullie even op de hoogte te brengen van wat we de afgelopen weken hebben gedaan!

Voordat we de boot terug naar het noorder eiland namen, zijn we nog even bij de grootste winery van Nieuw Zeeland geweest: Montana. Hier hebben we een wijn tour gedaan, we werden rondgeleid over het terrein en kregen het proces van wijn maken uitgelegd. Heel erg leuk, en natuurlijk vooral het ‘proeven’ na afloop!

We hadden de enorm vroege boot naar Wellington, bespaarde ons namelijk aardig wat geld, dus zodoende waren we al om een uurtje of 9 aan het rondlopen bij de parlementsgebouwen van Nieuw Zeeland. Vervolgens zijn we het centrum in gegaan want voor de zoveelste keer hadden we weer wat problemen met onze camera. Gelukkig waren deze Sony mensen voor de verandering wel behulpzaam, en stuurden onze camera op ter reparatie naar Auckland. Toch jammer dat we dit weer moesten doen. Ook zijn we weer naar te pappa geweest, het nationaal museum waar we vorige keer maar heel even in zijn geweest doordat Steven liep te bibberen van de koorts. We zijn geen museum mensen, maar dit museum is echt heel erg leuk, en je kan er zo een hele dag in doorbrengen.

Miranda is even fototechnisch goed bezig geweest met bloemen en het parlementsgebouw!

Zoals we de vorige keer al zeiden, wilden we graag de Tongariro Crossing lopen. Dit is een dagwandeling door het Tangariro National Park (ten zuiden van Lake Taupo, vlakbij waar we een paar weken geleden hebben geskied), waar je door vulkanisch gebied loopt. Dit schijnt een van de mooiste wandelingen van Nieuw Zeeland te zijn, en dus informeerden we in Wellington naar de weersverwachtingen. Het bleek dat het die zondag (de 3e) erg goed was, maandag nog wel ok, en daarna zou het enkel en alleen maar slechter en slechter worden. Omdat het gebied op een kleine 7 uur rijden van Wellington ligt, besloten we die zondag te gebruiken om erheen te rijden en dan maandagochtend vroeg de loop te gaan doen. Navraag op zondag gaf precies hetzelde beeld: maandag was de beste dag om te lopen, daarna word het alleen maar slechter. Zodoende zochten we zondag avond vroeg ons bed op, met uitzicht op het gebied waar we de volgende dag zouden lopen:

Mount Tongariro: ook wel bekend van de film The Lord of The RIngs als Mordor. Hier is het nog een strak blauwe lucht….

Jullie voelen het natuurlijk al aankomen: de volgende dag was het weer niet al te best. Het miezerregende een beetje, maar toch besloten we de loop te doen, beter spijt van de dingen die je wel gedaan hebt dan spijt van de dingen die je niet gedaan hebt! Om 7 uur dus samen met nog 20 andere gekken op de shuttle gestapt die ons bij het beginpunt afzette, en vol goede moed de loop gestart. De verdere loop kunnen we eigenlijk als volgt samenvatten: nat, veel wind, zwaar, en heel slecht zicht (rond de 5 meter). Echt ontzettend jammer, op een gegeven moment zouden we volgens onze gegevens op de richel van een krater lopen, maar het enige wat wij zagen was dit:

We gingen de loop maar beschouwen als een conditie training en zetten dus stug door. Na afloop een camping gepakt, een welverdiende jacuzzi geboekt en lekker gerelaxed. Ach, je kan niet alles mee hebben……

…… .todat we de volgende dag wakker werden en een strak blauwe lucht zagen!!! Echt wat een knuppels dat Nieuw Zeelands meteo consult, voor de zoveelste keer verkeerde info gegeven. We konden het niet geloven, voelden even onze vermoeide spieren en besloten vervolgens om de loop een tweede keer te maken! Snel omgekleed, de camping manager geregeld om ons weg te brengen en een uurtje later stonden we weer op hetzelfde punt als 27 uur daarvoor. Wat een verschil, we konden gewoon zien waar we liepen. En ja, de loop was inderdaad fantastisch!! Uitzicht was helemaal top, de klim was nog steeds af en toe zwaar, en het was enorm vreemd om te zien hoe dicht we langs kraters en afgronden hebben gelopen de dag ervoor. Onderweg trouwens ook andere backpackers gesproken, bleek dat de dag ervoor alle bussen vanaf 8 uur waren gecanceld door het slechte weer…… Het enige wat echt jammer was, was dat we dag ervoor teveel foto’s hadden genomen met ons wegwerptoestel zodat we op deze mooie dag slechts 6 foto’s konden maken, waaronder deze van de zogenaamde mirror lakes:

De dag erna hadden we toch wel aardig spierpijn dus deden we rustig aan. We reden richting Taupo waar we lekker in het park een boekje lazen. Donderdag reden we naar de Coromandel Peninsula waar ze een strand hebben waar je met laag tij je eigen warmwaterbad kunt graven. Laag tij was echter pas om half 4 dus gingen we eerst naar cathedral cove bij het plaatsje Hahei. Het was echt super mooi, helemaal ook omdat we er niets van verwacht hadden. Het weer was top en we liepen de 40 minuten naar het strand waar de natuurlijke limestone tunnel was en hebben heerlijk op het strand gelegen. We lieten het badgraven maar zitten, we hadden toch niet zo’n zin in graven.

Vrijdag ochtend reden we naar het belangrijkste plaatsje genaamd: Miranda! Daar moest natuurlijk even een foto worden gemaakt:

Het stelde echter niet veel voor, het plaatsje is maar 2 huizen groot! Er was wel een camping en hotspring maar die was helaas gesloten. Na een veel te lange en bochtige weg kwamen we in Auckland aan waar we de gerepareerde camera ophaalden (zowaar kosteloos dit keer) en snel weer doorreden naar het noorden.

Zaterdag  hadden we afgesproken bij familie van Miranda (de zus van haar oma) in Wangarei.We hadden onderweg bij een Nederlandse shop stroopwafels en gevulde speculaas gekocht als kado en natuurlijk zelf ook nog lekker pepernoten gekocht. We werden warm onthaald en zoals oma’s doen volgeladen met koejes en lekker eten. Het was leuk om Truus en Nic te spreken en verhalen van vroeger te horen.

Miranda met Truus en Nic voor hun huis

We kregen een lekker bed om in te slapen, was echt luxe voor ons na de krappe campervan. Zondag bleven we ook nog even en na de lunch reden we naar de volgende familie (ook een zus van oma) in Dargaville zo’n 50 min rijden vanaf Wangarei. Wat ook weer heel leuk was. Alie woont samen met haar zoon James die ons ‘s middags met de auto wat van de omgeving liet zien. We reden naar Kai iwi lakes, gekeken de mast van de Rainbow Worrier bij het museum en ook liet hij de boederij zien waar ze vroeger hadden gewoond. ‘s Avonds weer lekker gegeten en ook hier stond weer een opgemaakt bed klaar. Niet dat Steven hier lang gebruik van heeft gemaakt want om half 5 stond hij op om met James bij een vriend van hem de wedstrijd Chelsea – Arsenal te gaan kijken.

Miranda met Alie en James in hun huis

Na het ontbijt namen we afscheid en reden in de richting van het Waipoua Kauri Forest. Hier staan enorme bomen van duizende jaren oud. Was best indrukwekkend en leuk om even rond te lopen. De hoogste boom is 51 m hoog en de dikste die hier ook op de foto staat is 13 m in omvang.

Dezelfde dag reden we door naar karikari peninsula (Doubtless bay). Onderweg namen we een pondje en kwamen we langs leuke baaien. Het was wel een beetje veel rijden voor 1 dag en ‘s avonds trakteerden we onszelf op bier met fish n chips!

We zagen een andere campervan geparkeerd staan en dus parkeerden we ernaast voor die nacht. Het waren hele leuke mensen Ralf en Heike die met hun 2 jarige dochter rondreizen. We hebben de hele avond gepraat en erg gelachen.

Dinsdag reden we verder in de richting van de bay of islands. Het weer was super dus toen we een mooi strand zagen besloten we lekker te blijven. Een dagje zonnen, lezen, luieren erg vervelend allemaal

Op dit strand hebben we ons een dag vermaakt

Woensdag kwamen we aan in Paihia waar we een camping namen. We wilden ook nog met dolfijnen gaan zwemmen maar de kans dat je het water daadwerkelijk in mag is hiert 50% en je krijgt dan geen geld terug. Hmmm…dit vonden we toch iets te riskant en aangezien we al heel veel mooie dolfijnen van dicht bij hebben gezien lieten we het zitten. We deden op de camping onze laatste was en zochten al onze spullen uit. Het moest namelijk weer alleemaal in de backpack passen.

Donderdag gingen we naar het Waitangi Treaty museum. Deze Treaty is het verdrag dat in 1840 werd gesloten tussen de Maori’s en de Engelsen. Hierin werd afgesproken dat de engelsen de Maori’s zouden beschermen (tegen de Fransen) en dat engeland min of meer heerschappij over Nieuw Zeeland zou geven. Het is tot op de dag van vandaag een omstreden verdrag waar nog steeds over word gesproken. Naast het verdag waren ook een aantal Maori dingen te zien zoals hun oorlogs kano:

We waren er onderweg achter gekomen dat we nog wat hadden laten liggen bij Truus en Nic, en toen we dat dus op donderdagmiddag op gingen halen, stond de thee en koek natuurlijk alweer klaar. Van het een kwam het ander, en zo mochten we weer mee eten, echt luxe! Vrijdagochtend uiteindelijk Auckland weer ingereden en de auto ingeleverd. Verder die dag een beetje door de stad geslenterd, onze spullen in een hostel gegooid en ‘s avonds naar de film geweest: James Bond, een topper! Ook zaterdag hebben we niet veel bijzonders gedaan, het weer zat ook niet echt mee. Wel zijn we ‘s avonds uit eten geweest, als afsluiter van Nieuw Zeeland en om een beetje te vieren dat Steven alweer een baan heeft als hij in Nederland terug komt.

Vanavond vertrekken we dus naar Hong Kong, terug naar Azie! Het wordt een lange vlucht erheen, maar we hebben enorm zin in onze laatste dagen! De tijd is super snel gegaan en het is vreemd om te zeggen maar tot volgende week allemaal!

Liefs,

Steven en Miranda

Hoi allemaal!!

Yes yes, weer een nieuw update uit Nieuw Zeeland! We hadden de jullie vorige keer spectaculaire rafting verhalen belooft, maar dat is helaas niet door gegaan doordat de rivier te hoog was… Maaaaaar om jullie niet teleur te stellen hebben we wel wat andere fantastische dingen gedaan en gezien, dus lees snel verder en veel plezier met deze update!!

We waren de vorige keer dus gebleven in Queenstown, waar we na het teleurstellende nieuws van het raften weer zijn weggereden in de richting van Wanaka. Onze eerste stop kwam al vrij snel, want we zagen wat mensen van een brug hangen met een elastiek om hun benen: bungee jumpers! Dit was de plek waar het hele bungee jumpen is begonnen en ontwikkeld. Erg leuk om te zien, maar we haden al snel door dat dit nou niet echt iets voor ons was. We vervolgden onze weg naar Wanaka, via een zogenaamde ‘scenic drive’ die door het weer veranderd was in een ‘clowdy drive’. In Wananka weer een ouderwets backpackers maaltijdje (noodles) naar binnen gewerkt, en de volgende dag vroeg op naar puzzle world. Nee het is natuurlijk niet de adrenaline rush die je krijgt bij het bungee jumpen, maar om na ruim 41 minuten eindelijk de uitgang te vinden van een mega doolhof was toch wel een prestatie. Eenmaal in het gedeelte vol puzzels, hologrammen, en ander gezichts bedrog kwam Miranda helemaal in haar element: puzzelen, puzzelen, puzzelen. Was echt enorm leuk (thanks voor de tip Mirjam en Bas!), maar na 3 uur vond Steven het wel welletjes en sleurde hij Miranda mee de auto in; er moest namelijk nog een bergpas worden gereden om ‘s avonds in het Fox glacier dorp te zijn, een ritje van 6 uur.

Miranda is de weg kwijt…

Is Steven gegroeid of Miranda gekrompen???????

Eenmaal de berg pas (de Haast pas) te zijn overgestoken bevonden we ons dus echt aan de Westkust van het zuidereiland: links van ons de beukende zee en rechts van ons bergen, bergen en bergen. Nou konden we ze natuurlijk niet fantastisch zien, daarvoor kwam er teveel water van boven, maar toch was het een leuke rit. ‘s Avonds zijn we uit eten gegaan met Floris (collega van Steven) en zijn vriendin Suzanne. Het eten was prima, het bier was top en het was onwijs leuk om weer bij te ouwehoeren en reistips aan elkaar door te geven: Floris en Suzanne reuze bedankt en veel plezier nog in NZ en Sydney! We hadden het trouwens zo druk met ouwehoeren dat we helemaal vergeten zijn de volgende foto opnieuw te maken zodat Suzanne er ook helemaal op staat, dus Florisals je nog een keer jouw foto op kan sturen?

Een teammeeting op niveau….

De westkust van dit eiland staat voral bekend om z’n 2 gletsjers: de Fox Glacier en de Franz Josef Glacier. Deze gletsjers groeien en verschuiven zich dagelijks, natuurlijk gevoed door de hevige regenval aan deze kant van het eiland (heeft te maken met de windstroming, de bergen en de 2 aardplaten die schuiven, maar dat hele verhaal zullen we jullie besparen . We konden dicht bij de Fox Glacier komen, zonder aan een bepaalde tour mee te doen, en het zien van een enorme ijsmuur is toch wel gaaf! Nu we ook een beetje aan het einde van onze reis komen, wilden we ook nog iets spectaculairs doen; iets wat we nog nooit gedaan hadden en waar deze regio zich uitstekend voor leent: we wilden een helicopter vlucht over de gletsjers maken!!! Na het zien van de Fox gletsjes wisten we het helemaal zeker, het enige probleem was het weer: door het dikke wolkendek dat boven de gletsjer hing vlogen er geen helikopters die dag, wellicht de dag erna. Afwachten dus, weerberichten checken, verschillende voorspellingen uitpluizen, Piet Paulusma zou trots op ons zijn geweest… Die dag werd het dus niets, maar de opklaringen vanaf zee kwamen steeds dichter en dichter bij de gletsjer, dus we hadden enrome hoop voor de volgende dag! We brachten de dag door met een dvdtje kijken en een wandeling om Lake Matheson.

De volgende dag werd het echter weer niets, en we besloten door te rijden naar de Franz Josef Gletsjer, 25 kilometer verderop. Voor de derde dag op rij waren de verwachtingen voor de volgende dag dat het wellicht beter zou worden, maar goed dat zegt dus niets. Ons geduld begon ook een beetje op te raken, en dus boekten we voor de volgende dag zowel een helikopter vlucht als een hike op de gletsjer.

De volgende ochtend deden we ons gordijn open, en zagen we voor het eerst in 4 dagen een bergtop!!! Het was precies boven de gletsjer een beetje opgeklaard. We waren meteen klaar wakker, belden de helikopter maatschappij die bevestigde dat ze vlogen, verschoven onze vlucht naar 9 uur ‘s ochtends, en reden half in onze pyjama naar de gletsjer om wat foto’s te maken. Bij het inchecken hadden we nog meer mazzel: in plaats van onze geboekte 30 minuten vlucht werd het kostenloos geupgrade naar een 40 minuten vlucht!! Met een smile van oor tot oor stegen we op over de gletsjer en toen we eenmaal door de wolken waren zagen we een prachtige blue sky en magische witte bergtoppen. Het vliegen was al gaaf, maar toen we ook nog eens op een bergtop in de sneeuw gingen landen om vervolgens door de sneeuw te springen was helemaal kicken!! Het was voor ons echt ‘the icing on the cake’ van een toch al fantastische reis!

Met een heli landen op 7300 feet, kan het nog mooier???

Juichen met rechts achter ons Mount Cook!

Nog niet bekomen van onze supertrip meldden we ons alweer voor de volgende trip; het gletsjer hiken. Maar wat er ook gebeurde wij konden alleen nog maar lachen!  Dat we geluk hadden bleek helemaal toen we hoorden dat 2 uur na ons alle helikopter vluchten weer gecanceld waren vanwege het weer!

Bij het hikecentrum hezen we ons in uiterst charmante bergschoenen met bijpassende wollen sokken en regenjas. Voor we daadwerkelijk op het ijs stonden moest er wel eerst een uur gelopen worden. De waterdichtheid van de schoenen kon ook meteen getest worden want we moesten meerdere malen door stromend water lopen. Bij de voet van de gletsjer bonden we de ijskrabbers onder voor meer grip op het ijs. Het was een behoorlijke klim omhoog maar gelukkig was het pad uitgehakt in traptreden wat het lopen makkelijker maakte.

Helaas begon het wel wat te regenen dus als een stel pinguins met blauwe capuchons op liepen we naar boven.

Aan het eind van de klim hadden we wat tijd om uit te rusten en namen we als echte hikers een greep uit onze noten voorraad. Een echte hiker kan niet zonder! Onderweg trouwens langs diepe ijsgeulen en splitsingen gelopen, wat best ‘cool’ was. De weg naar beneden was echter een beetje jammer want er moesten heel veel groepen hikers langs hetzelfde pad terug wat filevorming gaf.

Wat een profs!

Terug van het lopen reden we door naar het noorden. We stopten in het plaatsje Hokitaka waar we doodop van de drukke maar geweldige dag in slaap vielen. De dag erna was prima, zelfs zon, al was dat ook weer snel over toen we verder reden. Eigenlijk kunnen we niet veel leuks vertellen over onze route vanaf hier, via Westport en Murchison naar Motueka, behalve dan dat de douche’s bij het zwembad in Westport prima zijn en je echt prima kanstoppen voor een goede bak chocolade melk in Murchison In Motueka werden we blij verrast met prima weer, dat volgens een andere backpacker de volgende dag alleen maar mooier zou worden. Dus we maakten razendsnel plannen voor de volgende dag, en zaten zodoende afgelopen zaterdag om 9 uur in een watertaxi naar het Abel Tasman National Park!

En wat een fantastisch park is dat!! De laatste dagen in de regen droomden we van zonovergoten stranden en alsof we werden gehoord was daar het prachtige Abel Tasman!

Het plan was wat ambitieus maar vol goede moed begonnen we de track bij Bark bay waar we door de watertaxi werden afgezet. Hiervandaan liepen we terug naar Maroha waar onze auto geparkeerd stond. Onderweg zagen we heel veel moois, en we begrijpen helemaal dat mensen hier 3 dagen kunnen lopen. Helaas konden we niet bij elk strand uitgebreid zonnebaden, want we wilden voor het donker weer terug zijn. Uiteindelijk liepen we ruim 8 uur, we waren doodop maar het was het helemaal waard!!! Terug op de rest area onze blaren geprikt en een welverdiende maaltijd bereid, wat een top dag!

Even een break!

De dag na Abel Tasman hoorden we de regen weer ouderwets op het dak tikken, en we besloten naar een camping te gaan om de hoog nodige was weer eens te doen. De afgelopen dagen zijn we verder naar het noordwesten geweest; naar Collingwood en Takaka. Relaxte plaatsjes, prima uit te houden. Gister zijn we nog even naar de Wanui Falls gelopen, de zoveelste waterval van dit jaar. Toch was het een leuke wandeling, en zijn we blij dat we het nog even mee konden pikken.

We zijn nu in Nelson en hebben nog 2 dagen voor we met de ferry weer terug naar het noordereiland gaan. Onze volgende log zal dus daar vandaan komen, we hopen dan wat te kunnen vertellen over de Tongariro Crossing die we willen lopen, al weet je het met ons natuurlijk nooit….

Groetjes en tot snel!

Steven en Miranda

Hoi allemaal,

Daar zijn we weer! We proberen telkens op tijd de web-log te maken zodat ie niet zo idioot lang wordt, maar op een of andere manier wil dat niet echt lukken…

Vanaf Dunedin zijn we doorgereden richting Otago Peninsula niet ver onder Dunedin. We reden erheen in stormweer, er was weinig te zien dus parkeerden de auto snel ergens om te overnachten. En ik (Miranda) heb nog nooit zo slecht geslapen, hoewel kon ik het maar slapen noemen, ik deed geen oog dicht! Het gevolg was dus dat we met de slaap nog in de ogen om 7 uur al op Shelly beach liepen, omdat daar zeeleeuwen zouden kunnen zitten, de grotere broertjes van de zeehonden zeg maar. En ja hoor we hadden weer geluk! Na 5 minuten lopen zagen we er al 2 liggen, we dachten eigenlijk dat het weer zeehonden waren aangezien we niet veel verschil zagen behalve dat ze lichter van kleur waren. Vervolgens zagen we in de verte iets vooruitschuiven op het strand, bleek er nog een te zijn! Zo machtig als je daar alleen op het strand loopt in de vroege ochtendzon en dan zulke mooie wilde dieren spot! Ook liepen we stukken door de duinen waar je goed kon zien waar ze geslapen hadden en helaas moesten we dus ook opletten dat we niet in hun poep gingen staan. Aan het eind van het strand, in een baai, zagen we er nog een zwemmen die druk aan het jagen was, echt super! Terug volgden we de verse sporen weer de duinen in waar we nog een luierende zeeleeuw aantroffen. Het was allemaal iets uitgelopen dus snel terug naar de auto voor een welverdiend ontbijt.

Zelfs de zeeleeuwen waren nog niet echt wakker…

De dag kon niet meer stuk, later nog naar het Koninklijke-Albatros-informatie-center gegaan, het wat? hoor ik u zeggen, ja dat bestaat hier het Koninklijke-Albatros-informatie-center. En nog gekker ze hebben niet alleen informatie over albatrossen zoals je zou verwachten, nee ze hebben ook info over pinguins, zeehonden, zeeleeuwen en nog van dat meer. Erg interessant dus even. ‘s Middags reden we weer verder naar het zuiden langs de kust. Ze hebben een mooie weg aangelegd speciaal voor de toeristen, de southern senic route, maar er was een andere weg die dichter langs de kust liep. Eigenwijs als we waren namen we die met als gevolg 30 km gravel road, dus een uurtje lekker hobbelen zeg maar. Vanaf Milton hielden we dus maar weer gewoon de weg aan die voor ons gemaakt was

We stopten bij Nugget Point wat een erg mooi lookout is en waar veel zeehonden en zeeleeuwen leven. Het was wel wat ver weg maar met een verrekijker kon je ze goed zien. Daarnaast lag Roaring bay en eigenlijk was het te vroeg voor de pinguins, normaal zie je ze alleen rond zonsondergang, wij hadden weer mazzel want net dat wij aankwamen wachelde er een uit zee! Later stopten we ook nog bij porpoise bay waar normaal hector dolfijnen zitten. Je kan echter niet altijd geluk hebben, de zee was te wild en dus plaatjes van hoge golven in plaats van wild life. Ook had je daar bij curio bay een strand met fossielen van de bossen miljoenen jaren geleden, het is dat er een bordje bij stond met wat het moest voorstellen want je had het nooit geraden.

Nugget Point

De volgende ochtend weer verder gereden, dit keer naar een of andere vuurtoren bij Waipapa point. We hadden wel even zin om het strand op te gaan, en na 5 minuten lopen keken 2 paar zwarte kraalogen ons nieuwsgierig aan vanuit de branding. Het leek wel alsof we achtervolgd werden door de zeeleuwen!! We renden de duinen in om een beschutte plek te vinden in de hoop dat de zeeleuwen het water uit zouden komen. Ze waren te druk met spelen, maar na een uur kijken kwam even verderop kwam de vader van het stel, zo’n 500 kilo oude reus, wel het strand op. Even kijken dus, maar kennelijk kwam Steven iets te dichtbij waardoor hij de aanval inzette en het hele gevaarte onze kant kwam opzetten… Nu is steven niet de snelste, maar van zo’n reus kon hij het nog wel winnen. Opgeschrikt door alle activiteiten kwamen de andere 2 ook uit het water, even laten zien van wie het strand was. En gelijk hebben ze! Toen pa in zag dat we te ver in de duinen zaten besloten ze met zn 3en maar weer de zee in te springen, en wij liepen met een smile weer terug naar de uk, wat een begin van de dag weer!

We reden daarna via de southern senic route verder richting Invercargill waar het helaas alleen maar regen hadden. Echt niet leuk dit weer, nou ja kunnen we vast wennen aan het Hollandse weer! We schuilden in het internetcafe en trakteerden ons weer op een lekkere warme choco. En wat doe je verder als het regent…shoppen! Eenmaal op gang was Miranda was natuurlijk niet te stoppen, hoe dat straks allemaal mee moet in de backpack is een raadsel. Mevrouw heeft er inmiddels al 3 broeken bijgekocht onder het mom dat ze veel te goedkoop waren om te laten hangen…oke omgerekend 15 euro per stuk is ook niet veel maar ik weet wie het straks weer kan gaan tillen

Afin aan het eind van de dag toch maar besloten lekker een camping te nemen om een beetje op te warmen. We haalden lekker verse groenten en aardappelen en kookten hollandse pot. Jaja hollands weer doet hollands eten…

De volgende morgen durfden we de gordijnen niet open te doen door het geluid van plensende regen op onze uk. We hadden door onze verwarming wel goed geslapen en toen het even stopte met regenen renden we de camping over naar de douches. Jammer alleen dat alle andere campinggasten hetzelfde dachten…stonden we dan tussen de Duitsers in de rij bij de douche. Ja, we weten niet wat er met alle Duitsers aan de hand is maar ze zijn massaal op de vlucht naar Nieuw Zeeland! Overal waar je komt is ‘t "schone natur aber scheisse wetter!" Ja blijf dan ook lekker in Duitsland denken wij dan, das niet veel anders!

Na Invercargill doorgereden naar Te Anau waar de southern senic route eindigd. De meeste lookouts onderweg hebben we door de regen vanuit de auto aanschouwd maar het was toch nog mooi. ‘s Middags klaarden het op en konden we in de zon lunchen onder toeziendoog van 20 koeien die erg nieuwsgierig waren naar ons broodbeleg. In Manapouri besloten we niet naar de Doubtfull sound te gaan omdat dit toch wel duur was en de weersverwachting niet top (Dus Elly we komen wel even van jou foto’s genieten). Vlak voor Te Anau vonden we weer een super plek om te overnachten, we konden vanaf een klif uitkijken op de rivier met daarboven de sneeuwtoppen die nog net door de zon werden verlicht.

Maandag reden we via de milford road naar Milford Sound. De weg was prachtig en onderweg stopten we bij verschillende lookouts en watervallen wel erg jammer dat het dikke wolkendek een groot deel van ons uitzicht ontnam. Al met al hadden we wel mazzel dat het droog was toen we een 2,5 uur durende wandeling maakten naar de key summit wat een geweldig uitzicht gaf. Toen we net 5 minuten bij de auto terug waren begon het namelijk weer heel hard te regenen. En dit hield helaas aan tot de volgende dag een uur of 12. We hoorden later dat er die nacht 10 cm water was gevallen! Ook niet heel gek als je je bedenkt dat dit deel van Nieuw Zeeland zo’n 260 dagen per jaar regen heeft en het record staat op 59 cm regen op 1 dag! Snel weg wezen hier zou je dus denken, maar daar is het hier veel te mooi voor dus trotseren we nog even de regen en genieten we van elke bergtop die we zien.

Ik moet wel toegeven dat we een beetje deprimerend wakker werden toen we dit zagen vanuit de uk:

We reden tegen 12 uur verder over de Milford road en gelukkig bleef het redelijk droog. We bezochten de Chasm watervallen die boven verwachting mooi waren. De vele regen was in ieder geval ergens goed voor!

De zon brak lichtjes door dus in Milford vroegen we of er nog een bootplaats beschikbaar  was. We konden meteen mee dus spullen gepakt en op een relatief kleine boot (max 45 pers) de Milford Sound op gegaan. De boottocht was een leuke toevoeging van de mooie autorit naar Milford en onderweg werd zelfs nog een zeehond en pinguin gespot. Wat vooral mooi is in de Milford Sound zijn alle fjord-achtige inhammen en de watervallen die van alle rotsen naar beneden komen.

Relaxen tijdens de cruise

De Mitre Peak, de meest gefotografeerde berg van de Milfourd Sound, deze foto is dus lekker origineel!

Om 3 uur waren we weer terug en scheen de zon volop, wat een luxe! We reden met de auto terug over de milford road maar omdat alles er met de zon zoveel mooier uit zag deden we veel fotosessies opnieuw. Hier even een idee van het uitzicht vanaf onze slaapplek bij het meer maar dan dus zo’n 9 uur later:

ZO kan het dus ook, vergelijk deze foto met die van 3 foto’s terug… (vanaf dezelfde plek genomen)

Elke kilometer stopten we weer om van het uitzicht te genieten en uiteindelijk bleven we bij de laatste lookout staan om te overnachten. We zijn echt blij dat we dit gebied ook nog met mooi weer hebben gezien, het was echt de moeite waard!

Op de terugweg toch nog even omdraaien om het volledige uitzicht te kunnen zien

Woensdag verlieten we Te Anau weer in de richting van Queenstown dit keer. Deze dag was het helemaal top, strak blauw en lekker warm. We reden naar een camping in Kingston, een nietszeggend dorpje voor Queenstown,voor de nodige was en douche. ‘s Middags lekker een boekje gelezen in de zon. Ook liepen we nog even naar het Wakatipu meer. Onderweg blokkeerde een stroompje onze weg hmm, omlopen? Neh! Dus Steve gehuld in Allstars strikte nog effe z’n veters en nam een goeie aanloop….dacht ie…daar ga je dan met je enkels tot in het water! Ik had gelukkig slippers aan dus deed het iets relaxter wel met pijn in m’n buik van ‘t lachen natuurlijk Ach ja de zon scheen dus alles droogde snel. ‘s avonds van onze pastamaaltijd genoten en lekker een dvdtje gekeken in onze uk.

Het Wakatipu meer, hier zijn de schoenen nog droog!

Toen we de volgende ochtend wakker werden en weer de regen hoorde tikken op het dak wisten we dat het weer gedaan was met het mooie weer. We hulden ons weer in warme kleding en reden Queenstown in. Het is een erg leuke plaats en ook de beste voor alle thrillseekers want hier kun je echt alles doen, van bungeejumpen tot raften tot paraschutespringen. We hadden voor vanochtend geboekt om te raften op een van wildste rivieren in Nieuw Zeeland, maar de waterstand was te hoog en daardoor de rivier te ruig om te kunnen gaan. Hopelijk gaat het vanmiddag wel door, dan kunnen we de volgende weblog meteen beginnen met onze raft avonturen!!

Tot de volgende keer!

Take it easy,

Steven en Miranda

p.s. voor de vroege vogels, we komen zondag 24 december om 6.35 uur aan op schiphol. 

Kia Ora!!!We zitten inmiddels in Nieuw Zeeland!! We hebben 8 weken de tijd om deze 2 eilanden te verkennen, en onze avonturen proberen we weer zo veel mogelijk op deze site te zetten! We vinden het ontzettend leuk om ook nu weer van jullie te horen, dus laat een reactie achter, email, sms of bel ons op ons nieuwe nummer 0064211225913!! Let wel, het tijdsverschil met Nederland is 11 uur…Haere Ra,Miranda en Steven

Kia ora!!

Hier weer eens een update uit het prachitge Nieuw Zeeland! We hebben nu onze eerste week op het Zuider eiland doorgebracht, en het was enorm gaaf! We hebben met name weer veel nieuwe dieren kunnen zien, en verder ook aardig wat regen…..

Om te beginnen kwamen we vorige week dus met de boot aan in Picton. Helaas was het erg mistig tijdens de boottrip dus we hebben niet heel erg veel van de Marlborough Sounds kunnen zien toen we daar met de boot doorheen voerden. In Picton weer een camping gepakt zodat Steven nog even flink kon uitzieken (wat werkte want de dag erna was hij gelukkig weer koortsvrij!). De dag erna hebben we met de auto nog even de Marlborough Sounds ingereden, zodat we er toch nog een beetje een idee kregen van hoe mooi het daar is.

Rechts de boot waarmee we zijn aangekomen op het Zuider eiland.

Vervolgens zijn we op donderdag doorgereden naar Kaikoura. Het weer was echt fantastisch, strak blauwe lucht! Was ook een leuke weg om te rijden, strak langs de kust met fantastisch uitzicht. Onderweg zag Miranda ineens iets bewegen langs de kust: zeehonden!!! Uitstappen dus, bij Ohau Point, en er zwom er inderdaad 1 in zee, maar toen we nog eens goed keken zaten er meer dan 20 bij de rotsen! Heel erg leuk, en we hebben ze ruim een uur bekeken. Aan de overkant van de weg stonden ook een paar auto’s geparkeerd dus namen we ook daar nog even een kijkje. Bleek een weg naar een waterval te zijn, en ach het was maar tien minuten lopen dus waarom niet. Eenmaal bij de waterval bleek dat er 3 baby zeehonden aan het spelen waren! Deze drie kruipen elke dag stroomopwaards vanaf de zee om er te kunnen spelen terwijl hun moeder op zee aan het jagen is. Onze dag kon dus niet meer stuk, zo gaaf om 3 kleine zeehondjes ongestoord te zien ravotten bij de waterval!!

Twee zeehonden in discussie!

We reden door naar Kaikoura, een mooi plaatsje waar we lunchten, een beetje winkelden en van de zon genoten. Voor de volgende dag boekten we een walvistour, en voor ‘s avonds huurden we een dvdtje om onze dvd speler te testen. We hadden ontzettend geluk, vrijdag was een nog betere dag dan donderdag!! Echt ongeloofelijk mazzel, en vol verwachtingen stapten we op de boot in de hoop het een en ander aan wildlife te kunnen spotten. En wat werden we weer beloond!!!!!!! Om te beginnen zagen we maar liefst 5 walvissen (giant sperm whales, voor de kenners..) op komen, adem halen en na een paar minuten weer onderduiken, kicken! Op een stralende dag, met de sneeuwtoppen op de achtergrond krijg je dan dit soort mooie foto’s:

Niets aan toe te voegen……

Maar de walvissen waren nog niet alles… De schipper ging nog een stukkie verder en ging op zoek naar dolfijnen. Na een kleine 10 minuten vonden we een enorme groep van meer dan 150 dusky dolfijnen!!! Niet alleen het aantal was indrukwekkend, nee dit soort dolfijnen zijn ook nog eens uiterst actief en we kregen dus een 20 minuten durende show van springende, flippende en stuntende dolfijnen voorgeschoteld, we wisten gewoon niet meer waar te kijken, kicken!!!! 

Een Dusky dolfijn toont opscheppend zijn kunsten

Als toetje zagen we op de terugweg ook nog een ‘wandering’ albatros. We zagen hoe deze vogel een aanloop op het water nam en met zn grote vleugels vervolgens opsteeg! Wat een begin van de dag!

De dag erna waren we in Hanmer Springs, voor een lekker warm bad in het thermale kuuroord ter plaatse. Heerlijk gerelaxed dus, waren we natuurlijk ook wel weer aan toe In de loop van de middag zijn we weer verder gereden, in de richting van Christchurch. We kwamen er rond een uurtje of 5 aan, en de zonnige terrasjes stonden al op ons te wachten… Hier moeten we natuurlijk van gebruik maken, en dus besloten we het koken te laten voor wat het was en bestelden een biertje / wijntje. Zondag hebben we Christchurch verder bekeken, een erg leuk plaatsje met mooie botanic gardens (zeker nu in de lente!).

Balen dat terrasjesweer

Miranda zet de bloemetjes buiten….

Maandag zijn we naar de Banks Peninsula gegaan, naar het plaatsje Akaroa. Dit sfeervolle plaatsje is oorspronkelijk opgericht door de Fransen, en nog steeds zijn de straatnamen er in het Frans. Hoogtepunt van de dag was, naast een uitstekende warme choco in een leuk cafe, de rit ernaartoe. We reden over de zogenaamde summit road, en ondanks de bewolking was het uitzicht super.

Uitzicht vanaf de summit road

Na een paar uur rondgelopen te hebben, reden we in onze uk weer landinwaards, richting Mount Cook. Het weer sloeg helaas om, en we zagen niet meer dan grijze wolken en mist; het is dat er op de kaart stond dat Mount Cook hier ergens moest zijn anders hadden we het niet geloofd! We sliepen even voor Lake Tekapo, en ook de volgende dag was er geen berg te bekennen. Het was dan ook nutteloos om de bergpas te nemen, helaas moesten we Mount Cook dus laten zitten heel misschien heben we over een paar weken nog een kans. Via Lake Pukaki reden we terug naar de kust, naar het plaastje Oamaru. Overigens waren de lakes wel mooi om te zien door de speciale kleur blauw die gevormd wordt door vermalen bergsteen.

Lake Pukaki, zoek Mount Cook…

Aangekomen in Oamaru was het weer nog steeds niet best, en we reden dus zo snel mogelijk naar een camping voor een welverdiende warme douche. Wonder boven wonder klaarde het weer helemaal op, en binnen no time zaten we in de zon met een bord pasta en een wijntje. Het werd echter nog beter toen we de auto pakten en naar het strand reden. Voor de kust was namelijk een pinguin kolonie, en tegen het eind van de dag komen deze vogels weer aan land. Eerst zagen we ze inderdaad de zee uitwaggelen, maar helaas op een vrij grote afstand. Het zijn vrij verlegen dieren, maar 1 vond het maar wat prachtig om voor onze camera te poseren, en zo hebben we dus de yellow-eyed pinguin van heel dichtbij kunnen zien en fotograveren:

Later kwamen nog meer pinguins uit hun schuilplaatsen en waggelden al vrolijk door de struiken en langs het hek. Echt helemaal top, ongeloofelijk geluk dat we deze vogels van zo dichtbij konden zien, zo dichtbij kom je niet eens met een tour!

Het is een beetje een ‘beestachtige’ update geworden, maar we waren er dan ook zeer onder de indruk. We zijn nu in Dunedin aangekomen, en we denken hier een dag of 2 te blijven, ook om naar het zogenaamde Otage Peninsula te gaan waar nog meer pinguins en zeehonden schijnen rond te lopen. Daarna willen we via de kust naar Invercargill rijden om daarna door te gaan naar de Milford Sounds. De uk rijdt prima, al is het ‘s nachts wel wat wennen op de te dunne matrasjes en in de kou.

Oh ja, voor degene die het nog niet wisten, we hebben onze vlucht verzet en komen nu de 24e December aan op Schiphol. Eigenlijk willen we er nog niet over nadenken, want we hebben het enorm naar ons zin en gaan dus nog even flink lol maken hier!

Groeten uit Nieuw Zeeland,

Miranda en Steven

Ready to see some whales!

Kia Ora!

De eerste weblog vanuit Nieuw Zeeland, wat is dit land mooi!! We zijn er pas een week en hebben alleen een stuk van het noorder eiland gezien maar hebben al zoveel mooie dingen gezien en gedaan. Maar ik zal bij het begin beginnen, Steven ligt nu helaas met koorts in de auto te slapen dus schrijf ik dit keer alleen.

We vetrokken 21 oktober vanaf Melbourne met het vliegtuig naar Auckland. De vlucht verliep prima, je bent wel weer je hele dag kwijt op luchthavens en in bussen en ook omdat het hier 3 uur later is dan in Melbourne ging de dag snel voorbij. We hadden een hostel in de stad geboekt voor 2 nachten, dus gelukkig geen zoektocht naar accomodatie. Auckland zelf vonden we een beetje tegenvallen, het is niet heel groot en veel dingen zijn kopien van Sydney maar dan minder. Zo hebben ze hier bijvoorbeeld ook een harbour bridge, skytower en icebar. Maar waarschijnlijk kwam het ook door het grijze en regenachtige weer dat het wat tegenviel. We waren super blij dat we maandag onze huur campervan op konden halen en er weer lekker op uit konden trekken. De laatste weken in steden en hostels waren we gewoon een beetje zat.

Onze van is super cool, het is een automaatje en hij heeft meteen de bijnaam uk gekregen, omdat het vergeleken met Ruud echt een ukkie is! We hebben geen poptop dak, koelkast of watertap dat is namelijk erg duur om te huren maar we hebben wel een kookstel, kastje en uitschuifbed die overdag als bank functioneerd. Ook hebben we de mogelijkheid een tent achter de auto te maken zodat je beschut kunt koken en staand omkleden. Voor de internetsite: http://www.campervans.co.nz/gallery.html zie Thrifty.

Onze Uk! Klein maar fijn.

Na de auto volgeladen te hebben met boodschappen reden we helemaal enthousiast Auckland uit. We reden richting het zuiden, de plaats Rotorua, het regende wel maar we waren zo blij weer onderweg te zijn! Dit veranderde alleen al snel toen we via sms probeerden Stephane (die Steven van voetbal kent) en Ellen op te zoeken. Ze waren op vakantie voor 3 weken en door miscommunicatie reden we meteen de eerste dag al 100 km om en belanden we in Wahi Beach. We kwamen laat aan maar werden warm onyhaald door Stephane en Ellen met toastjes, chips en heineken! Het werd een super gezellige avond en gingen pas laat ons bedje in.

De voetballers herenigd! Ellen en Stephane bedankt voor de leuke avond!

De volgende ochtend scheen zowaar de zon, vrolijk gaven we al onze spullen een plekje in de van en namen na het ontbijt afschijd van Stephane en Ellen. We reden via de kust richting Mt Manganui wat een super mooi kustplaatsje is. We liepen een stuk over het strand en waren blij met de zon!

Effe van het strand en de zon genieten!

Vervolgens naar Rotorua gereden waar we besloten te free campen bij het meer. Er stonden nog veel meer busjes dus even leuk gepraat met de andere backpackers waaronder ook 2 andere Nederlanders. ‘s Avonds koelt het hier wel heel erg af dus dat was even wennen en alle truien werden uit de kast gehaald. Woensdag ochtend reden we naar een van de "hot springs" dit zijn warmwater bronnen die veel in deze omgeving voorkomen en erg aangenaam om even in te baden na zo’n koude nacht!

Ons warme bad, wat wil je nog meer! De waterval functioneerd ook goed als nekmassage…

We reden wat door de bergen en vonden na een tijdje weer een mooi plekje voor onze lunch.

We besloten verder naar het zuiden te rijden richting Taupo waar ook het Taupo lake is, het grootse meer van Nieuw Zeeland. Onderweg nog gestopt bij Orakei Korako (ja wij moeten ook nog steeds wennen aan de onuitspreekbare "Maori" plaatsnamen!) waar we een super mooi thermaal gebied bezochten. We werden met de boot naar de overkant gevaren waar we een wandeling konden maken langs geisers, dampende meren en pruttelende modderpoelen, echt ongelooflijk mooi.

De stomende kraters in de dunne aardkorst geven een sprookjesachtig plaatje

Het was al laat maar we konden nog net de Haku falls bezichtigen. Dit is een waterval die wordt gevormd door de versmalling in de Waikato rivier en daar met enorme kracht doorheen wordt geduwd. Erg gaaf om te zien, ook omdat het water hier zo’n fel blauw / witte kleur heeft.

We sliepen op een gratis camp area aan de rivier en het was snachts wederom erg koud dus donderdag morgen reden we zo snel mogelijk naar en nabij gelegen hot spring. Deze was een hete stroom die uitkwam in de koude rivier, als het je dus iets te warm wordt verplaats je je gewoon 2 meter en dit je in het koude water. Echt een heerlijk kuurbad met uitzicht op de rivier en nog helemaal gratis ook!

Deze hot springs ga ik echt missen straks….

Als herboren liepen we een uur later terug naar de auto voor ons ontbijtje. De zon scheen ook nog volop dus de dag kon al niet meer stuk. We reden Taupo centre in en informeerden over het weer in de bergen i.v.m. skien en/of de bekende tongoriro loop die we wilden doen. Het bleek het laatste skiweekend te zijn dus dat besloten we te gaan doen. We kochten nog snel een muts en kookten uitgebreid een lunch bij het Taupo meer.

Ja ja Steve is echt aardappels aan het schillen!

Rond 4 uur vertrokken we naar Ohakune wat het skidorp is voor mountain Ruapehu. De weg er naar toe was super mooi, telkens zag je de sneeuwtoppen in de achtergrond. In het plaatsje informeerden we naar het weer en de prijzen voor de materialen en zochten een parkeerplekje voor onze uk en kleeden ons warm aan voor de nacht. Joepie morgen skien!

We werden om 7 uur wakker en het enige dat we zagen waren grijze wolken. Dat gaat niet meer door dachten we maar de weerberichten zeiden dat het beter was op de berg dus gingen we toch onze materialen huren. Om 9 uur parkeerden we uk bij de skilift en haalden een dagpas, helaas was het nog steeds grijs en ijzig koud. Vol adrenaline gingen we de skilift in en we werden beloond want op de top scheen de zon!

Gelukkig waren we het nog niet verleerd, al waren onze beenspieren niet echt voorbereid…

Hier zijn denk ik geen woorden voor nodig…

Het was echt een fantastische dag, er waren niet veel mensen waardoor we de pistes zowat voor onszelf hadden en de sneeuw was ook top! 1 Dingetje hadden we alleen niet goed ingeschat en dat was de kracht van de zon. Natuurlijk zeiden we telkens "we moeten ons zo ff insmeren" maar voor je het weet is de super dag voorbij en ben je dus keihard verbrand! We brachten de spullen terug naar de verhuur en namen luxe een camping en daar ook een warm bad voor onze pijnlijke spieren.

De volgende morgen werden we beide wakker met een pijnlijk rood gezicht, oeps! Dit zag er niet goed uit, we kochten een creme in het dorp maar gingen voor de zekerheid ook maar even naar de dokter. Steven had ook al lichte koorts en we voelden ons dus niet echt top, eigen schuld! De dokter was wel een beetje vreemde vogel, hij gaf allerlei medicijnen en zalfjes mee zonder bijsluiters en bracht vervolgens een verzonnen 120 en 100 dollar in rekening onder het mom van "jullie kunnen het toch bij je verzekering claimen" lekker dan! Toen we een (computer) factuur vroegen hadden we na 2 minuten al spijt, hij wist niet hoe de pc werkte en het duurde een eeuwigheid! Nou ja we hadden weinig keus dan wachten en terug op de camping begonnen we maar met slikken en smeren. De koorts bij Steven werd helaas alleen maar erger en dus reed ik onze uk richting Wanganui. De weg duurde lang door alle bochten in de bergen maar elk uitzicht was super en het was dus zeker geen straf om hier te rijden. Wanganui is de volgende grotere plaats waar we maar weer een camping namen. Een camping is wel wat duur maar als je stroom hebt kunnen we in ieder geval de verwarming ‘s nachts laten draaien en dus geen kou te leiden. We deden verder niet veel dus, behalve ons schamen voor onze rode hoofden en een beetje voor de tv hangen op de camping.

Zondag was niet veel beter, ik deed wat boodschappen en reed ons door naar de volgende stop Himatangi. Er was een zeer verlaten camping en het grijze weer maakte het niet beter maar we hadden weinig keus. De vrouw van de camping was echter super lief, toen ze mijn verhaal hoorde kreeg ik een cabin i.p.v. een powered site op de camping en dat voor hetzelfde geld! Steven dook meteen dankbaar in het tweepersoonsbed en na wat eten te hebben gemaakt ben ik ook vroeg gaan slapen. De volgende dag hebben we de vrouw wel 10 keer bedankt en vervolgden onze rit naar Wellington waar we dinsdagochtend de boot nemen naar het zuidereiland.

In Wellington hebben we even het museum Te Papa bekeken, het was heel leuk maar Steven voelde zich te slecht waardoor we al snel terug gingen naar de auto. Ik besteede deze tijd dus maar om jullie weer op de hoogte te brengen en ga nu snel terug naar de auto om te kijken hoe het met Steven is. Ik wilde nog afsluiten met een foto van Steven en mij maar aangezien dat als schokkend ervaren kan worden zal ik jullie besparen

We horen van iedereen dat het zuidereiland nog mooier is dus we kijken er naar uit om ook dat deel van Nieuw Zeeland te gaan verkennen. Morgenvroeg pakken we de boot ernaar toe. We laten snel horen hoe het daar is. Nog bedankt weer voor al jullie leuke reacties op de weblog, het doet ons goed te weten dat we het niet voor niets doen!

Groetjes en kus,

Steven en Miranda

G’day mates!!

Hier onze laatse update uit Australie! Eigenlijk niet te bevatten dat we dit land nu alweer gaan verlaten, de tijd is hier echt veel te snel gegaan! Zo ook de afgelopen anderhalve week, waarin we een super tijd hebben gehad in Sydney en Melbourne; hopelijk geeft deze update (met de meeste foto’s tot nu toe!!) jullie weer een beetje een idee.

De verkoop van de auto moest natuurlijk gevierd worden, en dus zijn we met het nichtje van Miranda, Tess, naar de plaatselijke club gegaan (nou ja, australisch plaatselijk: >1 uur rijden..). Het was duidelijk te merken dat Tess familie is van Paul; ondanks een enorme rij hoefden we niet te wachten en we waren nog geen 5 minuten binnen of de eerste fles champagne stond alweer op tafel! Het was een goed begin van een leuke avond / nacht! Zaterdag overdag een beetje gerelaxed, en ‘savonds ontzetted lekker en veel gegeten bij Gwen en Max, de ouders van Mechelle.

Zondagochtend was het ‘girls morning’ , want Tess, Miranda, Mechelle en Laricha (een eigenwijze meid van 10 die Mechelle af en toe mee uit neemt) gingen naar de bios. Dagen daarna had Miranda het NOG over de schoenen uit "The devil wears Prada" … ‘s Middags mochten de mannen zich bij het gezelschap voegen, en zijn we fish & chips gaan eten bij de beste fish & chips tent uit de hele Sydney regio!

Maandag zijn we met Jan en Mechelle naar de Blue Mountains gegaan, een bekend en populair National Park op een uur rijden. Het bekenste punt in het park is de Three Sisters (en nee dat is geen kroeg), drie uitstekende rotsen met een voor ons onbekend aboriginal verhaal erachter. Was heel erg leuk met zn 4en, en al lopende door het park ontdekten we steeds meer typische Spillekom dingen, zoals het maken van foto’s met doorkijkjes, overal moet een boom op de voorgrond. Mechelle klaagde dat dat bij Jan ook altijd moet.

Dinsdagochtend vertrokken we met zn 2-en naar het Sydney centrum, waar we incheckten bij een enorm leuk hostel (www.wakeup.com.au) en treinkaartjes regelden voor de komende dagen. ‘s Avonds veel te vroeg naar het vliegveld gegaan, waar vooral Miranda erg zenuwachtig haar warme choco zat weg te werken. Na een klein uurtje kwam Marjolein aangelopen, werden er stevige hugs gegeven, en kon het geklets beginnen!! Eenmaal in het hostel werd duidelijk waarom Marjolein dr tas zo ontzettend groot was, hij zat vol met Nederlandse boeken, tijdschriften, drop en zelfs pepernoten! Echt verwennerij, reuze bedankt!!!

Maar Marjolein had nogal veel geslapen op het vliegtuig, en was dus enorm fit. Die avond dus maar meteen naar het Opera House gegaan om die samen met de Harbour Bridge te bekijken.

Ook vonden we een nogal bijzondere kroeg; The Ice Bar waar je een cocktailtje kunt drinken bij -5 graden! Gehuld in winterjas en handschoenen gingen we naarbinnen en bewonderden de ijssculpturen. De cocktail was jammie en ook het glas waar je zonder problemen een hap ijs uit kon nemen! Terug bij het hostel waren wij al vrij moe maar Marjolein zat vol energie, waar haalt ze het vandaan , dus in de kroeg onder het hostel (de Sidebar) nog wat lekkere drankjes gedaan.

Aleen als ie ijs en ijs koud is…..

Woensdag gingen we naar de Sydney tower die een 360 graden uitzicht geeft over de stad, erg mooi! Ook moest er natuurlijk meteen effe geshopt worden en doken we wat leuke winkels in. Steven had een kaartje voor een voetbalwedstrijd en de meiden besloten naar de kapper te gaan. Er werden highlights gezet maar de kapsalon viel een beetje tegen dus besloten we het knippen te laten zitten en de kroeg in te duiken. Lekker gekletst met een wijntje en een pub-meal en na afloop van de wedstrijd Steven weer opgezocht. We wilden op tijd gaan slapen maar namen nog een drankje in de bar…. Ja dat werd weer laat dus, er was een heel goed live optreden dus de voetjes gingen van de vloer.

Steven: Even over de voetbalwedstrijd, ik had een TOP avond! Met een stapel VI’s en Nummer 14′s onder de arm ging ik ruim 2 uur voor de wedstrijd naar het ‘Aussie’ stadion. In de bus ernaar toe zat de sfeer er al goed in, en eenmaal buiten volgde ik de groen-gele massa. Maar in plaats van naar het stadion liepen de mensen naar de kroeg, heel vervelend… Aangezien ik mijn ticket wat laat had gekocht (wel makkelijk trouwens: geen clubcard nodig en je kaartje krijg je per email!), waren er alleen nog maar plaatsen met ‘restricted views’ beschikbaar. Ik verwachtte dus een pilaar precies voor mijn stoel, maar niets was minder waar: ik zat op de lange zijde op rij 1, en het enige dat in de weg stond was de cornervlag!!!!! Helemaal goed dus! De sfeer in het stadion maakte de avond nog beter; ze hebben ab-so-luut geen verstand van voetbal hier, maar ze weten wel hoe ze hun land aan moeten moedigen. Het stadion ontplofte dan ook bij beide doelpunten, en uiteindelijk werd er met 2-0 gewonnen tegen het altijd lastige Bahrein. Kortom, die paar uur zonder die kleppende meiden waren ook helemaal niet vervelend

Biertje + VI’tje + topplaats = TOPavond!

Donderdag was het weer super dus gingen we naar het populaire Bondi Beach. Lekker een dagje liggen bakken, we waren zelfs te lui om nog een looproute te doen naar een look-out. Terug bij het hostel namen we een douche en aten gratis broodje worst bij de Sidebar. Vervolgens naar de stad waar we met Daniel en Johan afspraken in een lounge bar. En niet zomaar een, nee hij is op de 47ste verdieping en draaid rond!(Orbit lounge, niet te missen voor iedereen die nog naar Sydney gaat, www.summitrestaurant.com.au) We genoten van het uitzicht (dat dus telkens veranderde) en de luxe cocktails. Ook was het super goed om onze Zweedse vrienden weer te zien. Na afloop gingen we nog even naar de Sidebar waar de drank ook weer rijkelijk vloeide en we gezellig doorfeesten.

De cosmopolitans smaakten lekker

Je begrijpt vrijdag begonnen we de dag ietwat later en brakker… Op naar Manli beach waar we zouden gaan surfen met Marjolein. De boottocht is al super leuk, wij hadden dat al mee gemaakt maar was nog steeds top. De temperatuur was ook weer top met zo’n 33 graden en geen wolkje aan de lucht! We voerden vrij weinig uit en van surfen kwam ook niets meer maar we hadden een heerlijke middag. Bij een pub namen we een bordje pasta met z’n vijven en gingen vervolgens naar een hippe lounge bar vlak bij de ferry. Nog meer drankjes, ik word bijna misselijk nu ik het zo typ , maar weer erg gezellig. Dit keer kregen we het wel voor elkaar om voor 12 uur op bed te liggen want er moest toch echt gesurfd gaan worden!

Zaterdag was het dus zover en waren we om 10 uur op het strand in Manli. Daniel en Johan waren echter iets minder snel en zij hadden toch de surfboarden. Om 1 uur gingen we van start; we huurden voor Marjolein een wetsuit en surfboard en reden naar een nabijgelegen strand. De golven waren echter erg wild, en er was een sterke stroming. Het dat-doe-ik-wel-even-gevoel sloeg bij Marjolein al snel om in een laat-maar-zitten-gevoel. Snel alles weer in de auto van de jongens geladen en naar een beter beginners strand gereden: Freshwater Bay. Dit is ook het strand waar voor het eerst in Australie iemand heeft gesurfd! Helaas was het er erg druk, maar de golven perfect. Na wat persoonlijke begeleiding van ‘trainer’ Johan stond Marjolein al na 20 minuten op de plank! En dat terwijl wij al weken oefenen!! Oke zo’n beginners soft-board is toch wel makkelijker dus Miranda ook maar effe proberen, en ja hoor na wat zouthappen en instructies van Daniel ging ze dan, staan alsof het niets was!

Aangemoedigd door Miranda en Johan verbaast Marjolein ons allemaal!

En Miranda kon natuurlijk niet achter blijven, wat een talent!

Het was inmiddels al behoorlijk laat en we rammelden van de honger. Snel alles afgespoeld en naar de supermarkt gegaan voor BBQ voedsel, want je kan australie niet verlaten zonder te hebben gebarbequed. We reden naar het mooie Shelly Beach en gooiden de kangaroe steak op de ‘barbie’. Tijdens het wachten alvast een biertje en wijntje genuttigd, omdat er geen glazen waren nam Miranda maar de hele wijnfles. Niet echt een goed plan op een dorstige en lege maag… Je raad het al het werd een erg gezellige avond! Toen het eten op was en we niets meer konden zien op het inmiddels donkere strand gingen we naar een kroeg in Manli. We hadden mazzel dat we ergens binnen kwamen, want normaal kom je nergens met strandkleding binnen op zaterdag avond. Het werd een top avond maar ook met een treurig afloop omdat we na al die weken afscheid moesten nemen van onze Zweedse vrienden. We hadden geen puf meer om naar een grote club te gaan en besloten ons hostel op te zoeken.

Dat wordt smullen!

Feesten in Manli!

De zondag was grijs en bewolkt en dat was maar goed ook want een felle zon had onze toestand niet bevorderd We begonnen met koffie bij de starbucks en toen we ons eindelijk uit de banken konden hijzen liepen we richting Darling Harbour. Daar bezochten we het Wildlife Park en het Sea Aquarium. Super leuk om aan Marjolein alle dieren en vissen te laten zien die we de afgelopen maanden in het wild hebben gezien! s’ Avonds nog weer in de pub beland voor een fish ‘n chips en een drankje gedronken op de super leuke week.

Toch anders met glas ertussen, maar nog steeds gaaf!

Het weekje voor Marjolein zat er op. Zoals je kunt lezen had ze geen goeie invloed op ons en moeten we nu dus een weekje gaan detoxen Zonder grappen Marjolein, super bedankt voor de leuke week en het was heel erg jammer maandag weer afscheid te moeten nemen!

Vanaf het vliegveld gingen we nog 1 avondje en nachtje naar Bowen Mount bij de familie wat erg gezellig was. Het was erg moeilijk om afscheid van ze te nemen. We werden dinsdag door Jan op het vliegveld afgezet waar het Miranda even te veel werd. Bij Johan, Daniel en Marjolein hield ze zich nog groot maar het derde afscheid in zo’n korte tijd was echt teveel en moesten er wel wat tranen weggeveegd worden.

De Spillekommen

De vlucht naar Melbourne verliep goed, al hadden we een uurtje vertraging. We waren om 4 uur in de stad en het was heerlijk warm en zonnig terwijl we Sydney grijs en koud hadden verlaten. We liepen wat door de stad en gingen op tijd naar bed om een heleboel gemiste uurtjes in te halen. 

Woensdag verhuisden we naar een ander hostel dat er net even wat schoner uitzag en liepen uitgeslapen de stad in. We wilden naar het strand met het mooie weer maar bleven in de geweldig leuke stad hangen. Melbourne straald iets relaxt uit tegenover het zakelijke en drukke Sydney en we genoten van het park, de pleinen en hippe bars. Ons avondeten was enorm lekker, we gingen naar een Spaans Chocolade Restaurant waar we chocolade tapas aten. Ons suikerspiegel knalde omhoog waardoor we de rest van de avond knallende hoofdpijn hadden, toch niet zo’n goed idee dus…

Federation square

De volgende update komt uit Nieuw Zeeland waar we zaterdag morgen heen vliegen. Daar staat ons een huur campervan te wachten en daarbij een heel nieuw avontuur! We kijken er naar uit en hopen jullie weer wekelijks op de hoogte te kunnen houden. Als jullie nog goede tips hebben dan horen we het natuurlijk graag!!

Veel plezier in Nederland, en niet te vergeten: No worries!!!

Steven en Miranda

Hi mates!

Eindelijk weer eens iets nieuws te lezen horen we jullie denkenx85. Sorry het heeft even geduurd, maar we hebben nu dan ook heel wat te vertellen! We zijn namelijk alweer in Sydney!

Maar laten we bij het begin beginnen. Na de laatste update zijn we naar Byron Bay gegaan, een enorm leuke plek! Er hangt echt een onwijs leuke sfeer, en de plaatselijke bevolking wilt het ook graag een klein en normaal dorp houden waardoor er dus geen enkele hoogbouw of Mac Donalds te vinden is. We vonden ook meteen de eerste avond een leuke kroeg (The Rails) waar een bandje optrad, helemaal niet gek.

De 2^e dag zijn we naar het Watego strand gegaan, wat voor ons toch wel HET strandje van de hele oostkust is. Het is niet bepaald groot, of bijzonder wit, maar het uitzicht is schitterend en de hele surfcultuur komt hier echt tot leven. Jong en oud, dik en dun en van beginner tot ver gevorderde, iedereen komt hier bij elkaar met de longboards en wacht gespannen af of de golven voor die dag een beetje goed zijn. 

Aangezien er nauwelijks golven waren besloten we een kleine klim te maken naar het meest oostelijk gelegen punt van Australie. Doordat het water zo rustig was, was het perfect weer om walvissen te spotten, en in een kleine uur tijd hebben we er zeker 7 voorbij zien komen, fantastisch!! In deze tijd van het jaar migreren ze richting het zuiden, en ze blijven dan redelijk dicht bij de kust om hun pasgeboren jongen te beschermen. Dat we ook nog eens een 4-tal dolfijnen door de golven heen zagen racen maakte die middag helemaal top. x92s Avonds weer naar een bandje wezen kijken, natuurlijk met een klein biertje erbij.

Een van de prachtige uitzichten vanaf de vuurtoren bij Byron Bay

Zondagmorgen was er markt in Byron waar wederom de relaxte sfeer hing. We slenterden wat rond en bekeken wat artiesten. 1 vrouw gaf een geweldig grappige show met hoelahoeps, de "tina trash" show en ja je raad het al Steven werd uitgekozen als vrijwilliger!

Doet ie het niet goed die jongen, misgelopen carriere?!

Dit ritme van op het strand hangen x96 walvis spotten x96 bandje kijken hebben we 4 dagen aangehouden, en het is omdat we nog zoveel meer wilden zien dat we wegreden want dat leventje hadden we wel een maand kunnen leven! Maar goed, de volgende stop was Nimbin, een klein dorpje meer landinwaards. Tot 1973 was het niet eens een drop, maar een vallei waar een groot studenten festival werd gehouden. Het festival was een enorm succes en duizenden hippies vanuit heel Australie vertoefden enkele dagen x91in hogere sferenx92. Toen het festival was afgelopen, bleven sommige hippies hangen en vormden hun eigen gemeenschap dat in de loop der jaren is uitgegroeid tot een dorp. Het is nu een beetje een toeristische dorp geworden, maar de hippie lifesyle is nog steeds aanwezig, de joints en spacecake zijn dus volop aanwezig. Na een tijdje in het dorpje te hebben gelopen, waagden we ons dus met zn allen (de Zweden waren ook mee) aan een paar zeer bijzondere chocolade koekjes… Laten we het erop houden dat we enorm hebben gelachen in de uren erna, en we vrij weinig hebben uitgevoerd

In de dagen erna zijn we met tussenstops in Yamba en Nambucca Heads (waar we een schitterend uitzicht hadden) naar het plaatsje South West Rocks gereden. We vonden het namelijk weer eens tijd om onze duikbrillen te gebruiken. Voor de kust ligt namelijk een eiland waar je via een grot helemaal onderdoor kon zwemmen. EN om de duik nog een tikkie interessanter te maken, leven er tientallen haaien (grey nurse sharks) rondom het eiland. Dat leek ons dus wel wat, maar het weer zat tegen waardoor de duik in eerste instantie niet door ging. De dag erna nam de wind een beetje af waardoor we alsnog konden gaan. Het waren de slechtste duikomstandigheden van het jaar: het zicht onder water was beperkt, er was veel stroming waar we rekening mee moesten houden en zowel de zweden als wij zagen vrij witjes aan boord van de boot. Sterker nog, op een diepte van ongeveer 15 meter moesten we allebei overgeven in onze mondstukken, zo zeeziek waren we. Maar toch, ondanks dat alles waren het echt 2 gave duiken. We konden door de stroming niet helemaal door de grot zwemmen, maar we zijn er voor 30 meter ingezwommen en maakten daarna rechtsomkeert. In die grot was het alsof we zwommen in vissoep, zo ontzettend veel vis!! Ook hebben we weer dingen gezien die we op geen enkele eerdere duik hebben gezien; octopussen, wobbegong haaien en de grey nurse sharks die uit nieuwsgierigheid heel dichtbij kwamen zwemmen (no worries, ze lusten geen mensen!). We hopen dat de foto een beetje een idee geeft:

Het volgende doel was Port Macquarie, waar een koala ziekenhuis wordt gerund door vrijwilligers (www.koalahospital.org.au). We hadden in Noosa een koala in het wild gezien (helemaal vergeten te vertellen bij onze vorige update), en we wilden ze nog eens van wat dichterbij zien. Het zijn vrij slome beesten, die voornamelijk slapen en zo nu en dan wat bladeren van de eucalyptus boom eten. Waar ze jaren geleden veelvuldig voorkwamen in New South Wales, is hun leefgebied nu beperkt to slechts enkele plaatsen in de staat. Veel van de koalax92s in het ziekenhuis komen daar terecht doordat ze zijn aangereden of wanneer ze worden opgevangen nadat ze een bosbrand hebben overleefd.

Na Port Maquarie zijn we door gereden naar Taree, waar we een leuke, voorlopig laatse, avond hebben gehad met de Zweden. Echt enorm leuke gasten, waar we toch alweer een week of 4 mee aan het rijden / duiken / surfen en drinken  waren. Hun bleven nog een paar dagen in Taree om hun auto op te knappen voor de verkoop, wij besloten om verder door te rijden omdat we iets sneller in Sydney wilden zijn.

Ons doel was om op vrijdag aan te komen bij de familie van Miranda in Bowen Mountain (een plaatsje vlakbij Richmond, ten noord-wetsen van Sydney). We wilden namelijk het weekend gebruiken om de auto helemaal gereed te maken voor de verkoop. Jan, Michelle en Tess waren dat weekend naar Byron Bay, waardoor we rustig onze zooi uit de auto konden halen zonder dat we iemand stoorden. Hugh, die thuis was gebleven, keek wel even vreemd op toen zx92n familie uit Nederland inene zx92n verranda stond vol te laden.

Maar het resultaat was daar! Ruud op z’n best!

Natuurlijk waren we al een tijdje bezig met de verkoop van de auto, en onderweg hoor je allerlei tips en adviezen van andere backpackers over hoe je dat het beste aan kunt paken. Ons plan was om een advertentie te maken en die in alle hostels te plakken om vervolgens te hopen dat er iemand interesse toont. Om een beetje een idee te krijgen van wat er op de markt was en wat voor prijs we voor de auto konden vragen zijn we maandag Sydney ingegaan. In Sydney is er namelijk een x91backpacker carmarketx92 waar je met je auto kan gaan staan, en waar backpackers langs komen om te kijken. Klinkt leuk, maar eigenlijk is het een deprimerende bedoening daar. Het is eigenlijk een parkeergarage, waar je 3 verdiepingen onder straatniveau je auto mag parkeren. Op de muren staan teksten van vorige verkopers wat wel weer grappig is om te lezen. Ook liepen we naar de harbour bridge en het opera house om toch even een glimp op te vangen van de super indrukwekkende bezienswaardigheden. Na de 1,5 uur durende treinreis waren we weer terug in Bowen Mountain en maakten we de definitieve advertentie voor Ruud.

Dinsdag zijn we alle hostels afgegaan om de advertenties op te hangen en mensen aan te spreken. Aan het eind van de middag hadden we 2 fransosen die geinterresseerd waren en 4 duitsers. Met goede moet spraken we de volgende dag af om te auto te laten zien, alleen belden de fransosen al af, het was toch iets te duur voor ze. Dan toch maar richting carmarket rijden… We haalden een pink slip (soort APK formulier) dat de auto wegwaardig keurde en gingen de strijd met het drukke sydney verkeer aan. Het viel gelukkig alles mee, oke we reden wel 1 keer fout maar het uitzicht vanaf de brug is prachtig, je kijkt zo over Sydney uit. In de stad lieten we de auto eerst nog aan de geinterresseerde Duitsers zien. Ze vormen een bandje en hadden al hun instrumenten bij zich voor geplande optredens. Ze waren toch wel geinteresseerd, en dus deden we een testrit. Die testrit verliep echt fantastisch; de startmotor deed het zowaar, de koppeling en schakelbak werkten zeldzaam soepel en zelfs de remmen gaven geen krimp, het leek wel alsof Ruud wist wat hem te doen stond. Na alles bekeken te hebben en de grote koffer met instrumenten erin te hebben gepast besloten ze de auto te nemen!! Naar ons idee gaat het nooit passen met zx92n vieren in de auto en al hun backpacks en instrumenten maar verkocht is verkocht!Geen depressieve carmarket dus en met meer dan 410 duizend kilometer op de teller verkochten we de auto voor $5200. In totaal hebben wij er $5700 (aankoop + reparaties)voor betaald, een goedkoop half jaar rijden dus!

Een probleem was echter dat ze niet genoeg geld van de bank konden krijgen en we tot de volgende dag moesten wachten. Gelukkig hadden ze zich niet bedacht en kregen we donderdag morgen het geld. Als rijke mensen gingen we met de stapel bankbiljetten op zak naar de bank (leuk om een geldteller 100 briefjes van 50 te zien tellen!) en trakteerden onszelf daarna op een lekkere lunch! We namen de ferry naar Manly, een van de stadsstranden, en genoten van het uitzicht vanaf de boot en de zon. We keken wat rond en namen x92s avonds de boot en trein weer terug naar Bowen mt.

Het vooraanzicht van het Opera house vanaf de boot

We gaan Ruud missen maar zijn blij dat we ons geen zorgen meer hoeven maken over de verkoop. Vandaag hebben we Tess naar haar werk gebracht en meteen rondgekeken in de winkel waar ze werkt. x92s Middags boodschappen gedaan en straks lekker eten maken voor iedereen en vanavond uit in de plaatselijke club. De komende dagen zullen we de omgeving inclusief de Blue Mountains nog verder gaan verkennen met de familie en lekker relaxen. Dinsdag komt Marjolein naar Sydney, Miranda kan haast niet wachten, en verblijven we een weekje in Sydney in een hostel.

We zullen daarna snel weer een update geven van de belevenissen. Volgende weblog komt dus waarschijnlijk van 3 personen!

Groetjes allemaal en tot de volgende update!

Miranda en Steven

Ja ja hollandse glorie! Onderweg kwamen we langs een Hollands museum waar we dankbaar drop en stroopwafels kochten!

Dag allemaal!

Ja ja daar zijn we weer! Het goede nieuws is dat we weer mooie verhalen hebben, het slechte dat we vandaag weer de camera hebben moeten wegsturen ter reparatie. Helaas verschenen er allemaal vlekken op onze foto’s en nu blijkt er vuil in de lens te zitten, gelukkig valt het nog onder de garantie van de reparatie maar we schieten er natuurlijk niet veel mee op.

Laten we beginnen met wat leukers! Nadat we Airlie Beach (wihtsunday islands) achter ons hadden gelaten reden we richting Broken River in het Eugella national park ten westen van Mackay. Daar was namelijk de plek waar je platypussen (vogelbekdier)in het wild kon zien. Helaas regende het de hele dag en in het bergachtige gebied was het ook nog mistig, niet echt lekker rijden dus. Nadat Ruud de steile bergweg had overleeft trotseerden we de regen op zoek naar een platypus. We stonden ruim een uur te watertanden en hadden het bijna opgegeven toen we ineens een klein zwart wezentje over het water zagen schuiven! Echt super cool, ze zijn veel kleiner dan we hadden verwacht maar hebben hem toch goed kunnen zien. Het zijn hele verlegen diertjes en het is dus heel bijzonder om ze in het wild te zien. De foto is helaas mislukt door het slechte weer. We waren toe aan een warme douche en besloten naar de camping in Eugella te gaan. De receptie was al geloten dus maakte we het ons gemakkelijk op een plek met stroom en keken lekker tv. De volgende morgen wilde we nog 1 keer gaan kijken in Broken river dus om 7 uur zaten we weer in de auto (je ziet de platypussen alleen met zonsop- en ondergang) de receptie was nog steeds dicht dus hielden de $20,- voor de camping maar in onze zak. We werden dit keer opnieuw beloond met een platypus en dat zonder al te lang te moeten wachten. Voldaan zetten we onze reis daarna voort richting Mackay.

Het regende nog steeds en in Mackay gingen we dan ook op zoek naar een winkelcentrum en bioscoop. We dronken heerlijk warme choco in 1 van de koffiehuizen waar we ook effe gratis mochten internetten. Even in de camper gezeten en geluncht, alles werd klam van de regen en we waren blij dat het droog was toen we ‘s middags naar de bios liepen. We konden niet echt uit de films kiezen en besloten uiteindlijk voor "Pirates of the Caribean II". Niet echt een goede keuze, mooi gemaakt maar wat een vage film, Miranda snapt er nog steeds niets van! Aan het eind van de dag vonden we een mooie parkeerplek bij het strand waar tegen 8 uur ook onze zweedse vrienden arriveerden die terug waren van hun (natte) Whitsunday avontuur.

De volgende dagen reden we samen richting Agnes Water via Gladstone en Rockhampton. Een super leuk plaatsje en helemaal omdat de zon ook weer was gaan schijnen! Op deze plek is officieel het Great Barrier Reef afgelopen en beginnen de surfplekken. Ja ja onze eerste surfles! Johan en Daniel hebben beide 2 surfplanken en extra wetsuits dus we konden zonder extra kosten aan de slag! De golven waren erg klein maar voor ons perfect om te proberen. Het staan lukte nog niet erg, vooral veel glijders en blauwe plekken dus Maar om gewoon meters op de golven meegesleurd te worden is al heel erg leuk dus plezier hadden we zeker.

3 surf dude’s en 1 surf babe, klaar voor actie (en blauwe plekken…)

De volgende dag zette we de route alweer voort richting Bundaberg voor wat boodschappen en reden vervolgens door naar Hervey Bay waar de tours richting Fraser Island gaan. Bij het informatie center alle info gehaald maar het bleek toch iets te duur te worden na onze dure duik- en zeiltrip. Wel besloten we i.p.v. de 3 dagen Fraser Island een walvistour te boeken zodat we ze van dichtbij konden zien. Helaas werden we de volgende ochtend vroeg opgebeld dat de zee te wild was en dat ze niet uitvaarden. Echt jammer want het weer bleek de komende dagen ook slecht te blijven. We besloten door te rijden richting Rainbow Beach, misschien hadden we daar nog wat geluk.

In Rainbow Beach aangekomen kregen we het mooiste uitzicht dat we in tijden hebben gehad:

Vanaf een zandduin hadden we dit uitzicht, we konden aan de ene kant Double Island point en aan de andere kant Fraser Island zien. Vol verbasing hebben we een paar uur in het zand zitten kijken. Na de lunch wilden we proberen naar Double Island point te komen waar je dolfijnen, roggen en walvissen vanaf de rotsen zou kunnen zien. Je kan hier alleen met 4WD komen dus we moesten Ruud achter laten en het liftend proberen. We begonnen stoer met wandelen maar waren blij dat we na een paar km een lift van een paar super aardige locals kregen die ons de laatste 12km naar het punt brachten. Doordat we op sommige plekken door behoorlijke hopen zand moesten hadden we toch nog een beetje onze eigen Fraser Island ervaring, super! Daarna de steile klim naar de vuurtoren gemaakt en van het mooie uitzicht genoten. Helaas geen wildlife gespot maar we hadden ook niet echt tijd om lang te zitten wachten. Het tij was al aan het keren en als we beneden op het strand nog een lift wilde krijgen moesten we opschieten. Na een 1,5 uur goed doorstappen waren we bij het punt waar gelukkig nog auto’s geparkeerd stonden. Niet veel later kregen we dankbaar een lift terug voor de laatste 7km. Wat een geweldige dag was dit!

Indean Head Lookout, fantastisch! Als je goed kijkt zie je helaas ook de vlek op ons fototoestel

In Het stadje informeerden we ook nog even naar de duikmogelijkheden. Er was een enorm gave duikplek 2 kilometer uit de kust, maar degene die de duikschool runde was goed bevriend met Steve Irwin die net daarvoor was overleden. Sterker nog, Steve zou deze duik die donderdag hebben gemaakt, maar het liep dus anders. Was ook wel een beetje een schok voor ons, we hebben dit jaar al zo ontzettend veel stingrays gezien (zeker > 30) en nog nooit enige agressie bij ze gezien.

Zaterdag we hadden de wekker vroeg gezet want om 7.30 uur wilden we bij het voeren van de dollfijnen in Tin Can Bay zijn, ruim een half uur rijden van Rainbow beach. Het was niet zo groots als Monkey Mia aan de westkust maar toch weer heel leuk om een dolfijn van dichtbij te zien.

‘s Middags reden we weer terug naar Rainbow beach om te gaan kayakken met dolfijnen, want van deze beesten krijgen we gewoon geen genoeg! We hadden een tour geboekt en om half 2 peddelden we van de kust weg richting Double Island point. Viel best tegen met die golven op zee maar we hadden de slag toch weer vrij snel te pakken. Oke ik lieg, de eerste 10 minuten was Miranda commentaar aan het leveren op Steven die niet goed stuurde en moest Miranda harder peddelen van Steven… En dan heb je eindelijk de slag te pakken moet je wachten op een Iers stel dat het er nog slechter vanaf brengt en alleen maar rondjes peddeld! De laatste keer kayakken is in Loas geweest toen we stroomversnellingen op de rivier aangingen, zo raar maar het lijkt alweer een eeuwigheid geleden. Afin, we waren eindelijk ver genoeg uit de kust voor de dolfijnen kwamen er 2 waterscooters langs, niet echt fijn als je dolfijnen wilt zien. Even dachten we weer een goede geld-verspil-tour geboekt te hebben en probeerden maar blij te zijn met het aanzicht van surfers bij het rotspunt, toen de gids melding maakte van een Manta Ray. Wat?!!! Ja een Manta Ray, de grootste soort rog die er bestaat en wij nog steeds wilden zien, die ja! Met elke centimeter spierkracht in ons lichaam zetten we in commandostijl koers richting gids, dit gaan we niet missen! En O,O,O, wat was ie gaaf! Rustig cruisend vlak aan de oppelvlakte, langs de kayak en onder onze kayak door! Het was geen volwassene (die wel een spanwijdte van 5 meter kan halen) maar een tiener die toch nog zo’n 2 meter was. 10 Minuten later kwam er toch ook nog een groep dolfijnen op ons afzwemmen wat het helemaal compleet maakte. Ze kwamen tot zo’n 5 meter van de kayak en doken er dan onderdoor weg van ons. Het geluk kon niet op want op de terugweg werden we beloond met nog een manta ray die al zwaaiend met zijn "vleugels" boven het water voorbij kwam cruisen, wat een machtig mooi beest! De tijd was helaas alweer om dus peddelden we al surfend op de golven terug richting de kust.

Helemaal happy (en koud…) na de Manta Rays en Dolfijnen!!

Bij de backpackers hostel pikten we nog snel even een gratis douche mee en zette vervolgens koers richting Noosa waar Johan, Daniel en Eric (de Zweden) bij hun vrienden verbleven. We schoven daar om half acht aan bij de barbie (BBQ) en dronken een drankje mee. Noosa staat bekend om het goede surfen dus dat is dan ook wat we de volgende dag gingen doen. Om 8 uur lagen we in het water voor onze tweede poging. De golven waren alleen nogal "choppie" waardoor het voor ons vrijwel onmogelijk werd en na een 30 minuten in-de-wasmachine-ervaring vonden we het wel mooi geweest. Wel een goede manier om wakker te worden en zaten we fris aan het zondags ontbijt. Het weer sloeg helaas om en Noosa was een grote grijze donderwolk. Na een beetje vervelen en rondhangen gingen we toch weer een surfpoging doen bij een ander strand dit keer. Het was zo koud en alle spullen waren nat niet echt uitnodigend dus. De jongens lagen ondanks de kou en regen al in het water maar Miranda vond haar warme vest in de camper wel prima. Na 5 minuten wachten toch maar de strijd aangegaan en in het koude wetsuit gehezen. Het strand was zo koud er lagen zelfs hagelstenen! De zee was hierbij vergeleken een warm bad dus dat viel weer mee. De golven waren perfect voor ons met als gevolg dat Steven even op de surfplank heeft gestaan en Miranda….ja ach er nog meer blauwe plekken bij heeft! Dit is echt de beste manier om je met regen te vermaken, je gewoon door de golven te laten meeduwen. 

Maandag was het weer echt te slecht waardoor we bij een van de vrienden van Johan en Daniel films hebben gekeken, echt fijn dat we niet de hele dag in de camper hoefden te zitten. Na 4 dvd’s gingen we s’avonds naar een barbie bij 2 andere vrienden, echt super aardige mensen met een prachtig huis waar we lekker de hele avond hebben gezeten en reis verhalen hebben uitgewisseld. Enorm gezellig!

Dinsdag wilde we Noosa verlaten maar het weer was goed om bij Noosa Heads te surfen, dit is een van de beste surfplekken in Australie dus moesten we het water weer in. Al peddelend in de regen keken we adembenemend toe hoe de beste surfers de golven trotseerden terwijl Steve en ik aan de zeikant toekeken. Dit was iets te hoog gegrepen en na een paar keer ondersteboven gesurfd te zijn vonden we het mooi geweest. Diezelfde dag doorgereden naar Brisbane waar we bij de familie van de vrienden uit Noosa mochten parkeren om te overnachten.

Woensdag zijn we op ontdekkingstocht gegaan in Brisbane! Al duurde het wel even voordat we de belangrijkste ontdekking, hoe van A naar B te komen met de auto, maakten. Ongeloofleijk al dat 1 richtingsverkeer!! Uiteindelijk maar de auto in de parkeergarage van het duurste hotel / casino gezet en te voet verder gegaan. Echt een prima stad, dat Brisbane! Voelde weer goed om weer eens door een stad te lopen, en zeker Miranda kon haar lol weer op met al die winkels! Maar we hadden wel een goede reden om te shoppen, we waren namelijk op zoek naar mooie jassen die regen + wind dicht zijn en ook nog eens een beetje warm en betaalbaar zijn…. We willen natuurlijk wel een beetje voorbereid naar het koudere zuiden en daarna Nieuw Zeeland gaan! Na alle outdoor shops 28 keer gezien te hebben zijn we enorm goed geslaagd met thermo ondergoed, thermo sokken en een fantastisch fleece jack voor Miranda! De Zweden hadden het vinden van de weg al in de ochtend onder de knie en vonden een mooie plaats om gratis te overnachten. Daar wilden we dus heen, en met 3 Zweden achterin gingen we dapper op weg…. We zullen het kort houden, maar de weg ernaar toe was maximaal 15 minuten lopen, en wij deden er via diverse snelwegen, omwegen, tussen wegen en ‘hier mag je niet in rijden’ wegen maar liefst 35 minuten over, ging dus lekker. MAAR we werden wel beloond want we stonden gratis en hadden vanuit de auto een schitterend uitzicht over de hele stad:

Ons uitzicht vanuit de auto, niet verkeerd toch?!

De volgende dag weer Brisbane in gegaan, de auto dit keer lekker laten staan! ‘s Ochtends weer eens een outdoor winkel gevonden, waar we ook voor Steven een mooi jack en thermo shirts vonden. Vervolgens nog wat rond geshopt, om daarna iets te doen waar Steven al een tijdje naar uitkeek; het bezoeken van de XXXX Bierfabriek! XXXX is het biermerk dat regelmatig in onze koelkast te vinden is, en na de Guinness en Heineken fabriek moest Steven ook de fabriek van zn favoriete australische bier van binnen bekijken. Was een prima tour, al was de gids af en toe onmogelijk te verstaan, maar het hoogtepunt was natuurlijk het ‘proeven’ aan het eind ervan!

Jaja, ze heeft alle smaken getest (maar ging ‘s avonds toch weer aan de wijn…)

Eigenlijk mocht ieder 4 biertjes nemen, maar op de een of andere manier kwamen er steeds meer en meer biertjes op onze tafel. Kortom, ons plan om die avond weer verder te rijden hebben we maar even laten schieten! Op de terugweg naar de auto liepen we nog langs een pub waar ze 2-4-1 pizza serveerden, wat een prima manier was om onze leuke tijd in Brisbane af te sluiten!

Vandaag dus het fototoestel opgestuurd en verder gereden naar het zuiden. We zitten nu in surfers Paradise, echt een dramatisch plaatsje met veel te veel hoogbouw langs de kust. Gaan morgen hier dus als een speer weg, op weg naar Byron Bay waar we de Zweden weer gaan zien en wellicht weer een paar pogingen gaan doen om op een surfbord te gaan staan! Daarna rijden we verder in de richting van Sydney, en onderweg gaan we nog even langs een hippie dorp.

Zoals jullie lezen gaat alles hier nog prima, we kunnen deze update dus weer eens eindigen met

NO WORRIES!!!

Steven en Miranda

en ze dronken nog lang en gelukkig..